ن

نوشیدنی میوه ای ایملادریس (نامی برای میراوور)

نوشیدنی میوه ای صفا بخشی که توسط الف های ایملادریس ساخته می شد وبه آن میراوور می گفتند. یک قمقمه از این نوشیدنی ارزشمند به گندالف داده شد تا از آن برای احیای توان همراهان حلقه در طول سفر جنوب استفاده کند؛ اما به نظر می رسد که این ظرف در سقوط گندالف از پل خزد – دوم گم شد.

نجیب (لقب استه)

لقبی که به استه داده شده است. یکی از ۷ والیر یا ملکه های والار . همسر لورین ، آورنده‌ی رؤیاها . نیروی استه شفا بخشی بود و درماندگی را درمان می کرد. (چیزی که بدون شک به سلطنت خواب و رؤیاهای خود لورین مربوط است.) خاکستری می پوشید . او در طول روز ، در جزیره ای در دریاچه‌ی لورین ، درون باغ های لورین می خوابید. او آرامش و راحتی را برای همه و حتی برای خود والار به ارمغان می آورد.

نومه نور (منزلگاه باستانی دونه داین)

جزیره‌ی پادشاهی دونه‌داین، که والار از اعماق دریاها برآوردند و به آدمیان، کسانی که طی سال‌های تاریک دوران سخت وفادار باقی ماندند هبه کردند. اداین که در بلریاند سکونت می‌کردند تحت رهبری الروس نیم‌الف ، کسی که بر خلاف برادرش الروند در زمره‌ی آدمیان باقی ماند به آنجا نقل مکان کردند.

الروس نخستین پادشاه نومه‌نور گشت و نام تار- مینیاتور را برای خود برگزید. تحت فرمانروایی او و نوادگانش، مردمان نومه‌نور به عنوان قدرتمندترین ملت‌های آدمیان در تمام دوران رشد کردند. کشتی‌های نیرومند آنان در سال ۶۰۰ دوران دوم به سرزمین میانه بازگشت و آن‌جا بندرگاه‌ها و شهرهای مختلفی را پایه گذاری کردند.

ابتدای تاریخ نومه‌نور، ایشان پیمان و اتحاد نزدیکی با الف‌های تول ارسئا، که در نزدیکی سواحل غربی آنان قرار گرفته بود داشتند. الف‌ها اغلب آنان را ملاقات می‌کردند و آموزش‌های بسیاری برایشان ارمغان آوردند، اما خود نومه‌نوری‌ها از دریانوردی به سمت غرب منع گشته بودند، زیرا والار می‌ترسیدند که آنان به سرزمین‌های نامیرایان و زیستگاه الف‌ها رشک ورزند. چون نومه‌نوریان بزرگ‌تر گشتند و قدرتشان افزایش یافت، برخلاف «منع والار» عمل کردند و نهایتاً آر- آدوناخور، که در سال ۲۸۹۹ دوران دوم به پادشاهی رسید، آشکارا ضد آن سخن گفت گرچه جرئت مبارزه با آن را پیدا نکرد.

آخرین پادشاه نومه‌نور آر – فازارون زرین بود، که مقام پادشاهی قانونی ملکه تار – میریل را در سال ۳۲۵۵ دوران دوم غصب کرد. او نیروهای خود را برای جنگ علیه سائورون به سرزمین میانه فرستاد و قدرت اهالی نومه‌نور چنان عظیم بود که خود نیروهای سائورون وی را ترک گفتند. سائورون که فرصتی برای نابودن کردن دشمن خویش یافته بود خواستار صلح گشت و به همراه شاه به نومه‌نور آمد. او به تدریج اعتماد آر – فازارون را جلب کرد و او را متقاعد ساخت که آشکارا ضد والار بادبان بکشد. سال ۳۳۱۹ دوران دوم، آر-فازارون ناوگان بسیار بزرگی را به سمت غرب رهبری کرد اما به محض آن که پای خود را بر روی سواحل ممنوعه نهاد سرزمین هبه گشته به آدمیان در میان امواج دریاها بلعیده شد و از میان رفت.

تعداد اندکی از این ویرانی نجات یافتند؛ الندیل، پسرانش و یارانش که خود را برای فاجعه آماده ساخته و بر کشتی نشسته بودند از میان دریا، به سرزمین میانه رانده شدند. آنان قلمروهای مشهور آرنور و گوندور را پایه گذاری کردند که جز بازتابی کم‌سو از شکوه نومه‌نور در هنگام اوج خویش هیچ نبودند.

نکته:

  1. باید توجه داشت که شهر اوندوستو و جاده‌ای که از رومنا به سمت آندونیه می‌رود هرگز توسط تالکین به تصویر کشیده نشد. محل آنان به خوبی توضیح داده شده اما نباید موقعیت آنان بر روی نقشه را دقیق پنداشت.

نولوک‌کیزدین (مسکن دورف‌های خُرد)

«…پیش از آنکه متکبران از آن سوی دریا بیایند، دورف‌ها تالارهای نولوک‌کیزدین را حفر کرده بودند.»

میم دورف، سیلماریلیون، کوئنتا سیلماریلیون، حدیث ویرانی دوریات

مسکن دورف‌های خرد، که در دل سنگ‌های کنار رودخانه ناروگ در غرب بلریاند حفر شده بود. وقتی نولدور به بلریاند بازگشتند، دورف‌ها ماندگاه باستانی خود را از دست دادند و فینرود فلاگوند، قلمروی نارگوتروند را به جای آن پایه‌گذاری نمود. قرن‌ها بعد، هنگامی که نارگوتروند نابود گشت، آخرین دورف‌های خرد برای بازپس‌گیری نولوک‌کیزدین بازگشتند. میم، دورفی که به تورین خیانت کرد و توسط هورین، پدر تورین در میان ویرانه‌ها کشته شد.

جالب آن که ظاهراً نام نولوک‌کیزدین در سیلماریلیون توسط تالکین در نظر گرفته نشده است. ‌دست‌نویس‌های اصلی با تغییراتی در نام [ آن را به شکل] نولوک‌خیزیدون نشان می‌دهند و در جلد یازدهم تاریخ سرزمین میانه، کریستوفر تالکین، تأیید می‌کند که شکل چاپ شده ی کلمه‌ی نولوک‌کیزدین، که با تشدید تلفظ می شود، در واقع دارای اشتباه املایی است.

نوات (بیشه‌ای در جنوب نوراست)

سرزمین جنگلی که در طول کوهپایه‌های جنوبی ارد وترین تا جنوب نوراست ادامه می‌یابد. درختان بیشه‌ی نوات از سرچشمه‌ی رود ننینگ در شرق تا دوردست‌ها و بالادست سرچشمه‌ی رودخانه‌های گین‌‌گلیت و ناروگ گسترده بود. تور و ورونوه به هنگام سفر از والیمار به گوندولین در شرق از میان این بیشه عبور کردند. گرچه مکان بیشه‌ی نوات به خوبی مشخص است نمی‌توان آن را بر روی نقشه‌ی منتشر شده در سیلماریلیون پیدا کرد.

نکته:

  1. به نظر می‌رسد که عناصر تشکیل دهنده‌ی این اسم، به معنای «پایین» و ath به معنای «تعداد زیاد – دسته» ‌باشد اما مشکل بتوان تشخیص داد چگونه این دو لغت با یکدیگر جور شده‌اند. لغت معمولاً تداعی کننده‌ی پایین آمدن یا غروب خورشید در غرب است و بنابراین معنی آن می‌تواند این‌گونه باشد که این بیشه‌ها در غرب بلریاند روییده‌اند.