ن

نومه‌رامار (کشتی بزرگ وئانتور)

کشتی توانمند و بادبان طلایی وئناتور کاشف و جهان گرد. وئناتور کسی بود که برای نخستین بار با عبور از دریا، از نومه نور به سرزمین میانه بازگشت و او احتمالا برای حصول این هدف سوار بر نومه‌رامار بوده است. گرچه نمی‌توان با اطمینان گفت، اما معروف است که وئانتور، آلداریون (نوه پسری الندیل) را سوار بر نومه‌رامار در نخستین سفرهای دریایی‌اش به همراه برده و همین سفرها باعث شیفتگی آلداریون به دریا در سرتاسر زندگانی اش شده است. بعد از بازنشستگی وئانتور، او نومه‌رامار را به عنوان هدیه ای به آلداریون اهدا کرد و کشتی یکبار دیگر با هدایت او راهی سفر سرزمین میانه گشت.

نونت (مادر ارندیس)

بانویی از سرزمین‌های غربی نومه نور، کسی که طی قرن‌های هشتم و نهم دوران دوم زندگی می‌کرد. همسر او بره گر بود و آنها یک دختر به نام ارندیس داشتند. مسائل ازدواج و نامزدی ارندیس با پادشاه تار-آلداریون یکی از معدود حکایاتی بود که پس از سقوط نومه نور در یادها باقی ماند، حکایت آلداریون و ارندیس. نویت نقش کوچکی در داستان داشت اما او خود را خردمند و بصیر نشان داد، این را میتوان در نصیحت ارزشمندی که به دخترش کرد، و وی نادیده گرفت، دید.

نورن (زمین‌های پایین دست موردور)

زمین‌های پایین دست جنوبی و شرقی موردور. در آن سوی محدوده دود و دم ارودرین، نورن[۱] حاصلخیزتر از فلات بایر و لم یزرع گورگوروت در شمال غرب بوده است. ویژگی مهم آن، دریای داخلی نورنن بوده است که به وسیله چهار رودخانه که با سرچشمه گرفتن از کوه های اطراف و سپس از میان نورن، آن را تغذیه می‌کردند.

تحت فرمانروایی سائرون، نورن با بردگان زیادی پرجمعیت بوده کسانی که بر روی زمین‌ها برای تولید غذای سربازان موردور کار می‌کردند. پس از سرنگونی سائرون در جنگ حلقه، شاه اله سار این بردگان را آزاد کرد و سرزمین نورن را به عنوان قلمرویی مستقل به آنان اهدا نمود.



[۱] سرزمین غم انگیز. احتمالا از نام دریاچه نورنن، به معنای دریاچه غم انگیز، گرفته شده است.

نورتاله والینوره‌وا (پنهان گشتن والینور)

بعد از آنکه ملکور دو درخت را نابود ساخت و والینور را تاریک کرد، والار مصمم به حفظ قلمرو خویش از نابودی شدند و استحکامات دفاعی را در برای حملات احتمالی در آینده افزایش دادند. قلل کوه های محافظ شرقی، پلوری، پرشیب گشت تا دسترسی به ارتفاعات غیر ممکن گردد و نگهبانان دایمی در طول آن قرار داده شدند و تنها گذرگاه روشنایی برای الف‌ها نولدور که در تیریون سکونت داشتند باز ماند.

والار همچنین جزایر گمراه کننده ای را تعبیه کردند که با نام جزایر افسون شده در میان دریاهای پرسایه شناخته می‌شوند، آنان هر دریانوردی را که از سرزمین‌های بیرونی به سمت غرب می‌آمد به دام انداخته یا مجبور به بازگشت می‌نمودند.

در هرحال، والینور در این زمان پنهان گشت اما هنوز در جهان باقی ماند. مدت‌ها پس از ناپدید شدن آن، کشتی دریانوردی توانست به کمک قدرت یکی از سیلماریل ها، از جزایر افسون شده عبور کند و به سواحل آمان برسد. هدایتگر این کشی ائارندیل بود و او فرستاده ای به والینور بود تا آغازگر سرنگونی نهایی مورگوت باشد.

نزگول بال‌دار (سواران سیاه سوار بر مرکب‌های بال‌دار)

پس از ناراحتی که در گذار برویینن توسط الروند و گندالف برای سواران سیاه ایجاد شد، نزگول نزد اربابشان، سائورون در سرزمین موردور برگشتند. آنجا بود که سائورون آن‌ها را با مرکب‌های بال‌دار خوفناکی مجهز کرد و دوباره بیرون فرستاد. وقتی نزگول بر مرکب‌های پرنده‌ی خود سوار بودند نرگول بال‌دار خوانده می‌شدند.