خانه - فرهنگ نامه (برگه 12)

فرهنگ نامه

آتانامیر (سیزدهمین پادشاه نومه نور)

پسر و وارث تار-کیریاتان از نومه نور که بیشتر با عنوان پادشاهی‌اش، تار-آتانامیر شناخته شده است. او نه تنها یکی از معروف‌ترین و قدرتمندترین پادشاهان نومه نور، بلکه یکی از مغرورترین و حریص‌ترین آن‌ها بود. او از مردان سرزمین میانه خراج میگرفت، و مخالف تحریم والار بود (هر چند در واقع او جرات نکرد تا با تحریم مخالفت کند.) او به عنوان تار-آتانامیر کبیر شناخته شده است، و نیز نا آرزومند، چرا که او حاضر نشد که به میل خود از زندگی دست بکشد و تا به پیری و کهولت به زندگی چنگ زد.

آتانالکار (کوچک‌ترین فرزند الروس تار-مینیاتور)

چهارهمین فرزند و جوان‌ترین فرزند الروس تارمینیاتور. واردامیر نولیمون برادر بزرگ‌تر او شاه دوم نومه نور شد.
ما تقریباً چیزی از خود آتاناکار نمی‌دانیم. او احتمالاً در اواخر قرن اول در دوران دوم متولد شده است. (مطمئناً چند سال بعد از سال ۶۱ دوران دوم، زمانی که برادرش واردامیر به دنیا آمد) ما می دانیم که او یک نسلی از خود به جا گذاشت اما سرنوشت نسل آتانالکار نامعلوم می‌باشد، اما احتمالا در سقوط نومه نور از بین رفته اند.
یادداشت:

  1. مشخص است که برادر بزرگ‌تر آتانالکار، واردامیر تا سن ۴۱۰ سالگی عمر کرده (نسل اولیه خاندان سلطنتی نومه نور طول عمر فوق العاده طولانی داشتند) و این فرض منطقی به نظر می‌رسد که آتانالکار تا به سنی نظیر او زنده مانده باشد.

آتالانته (نامی برای جزیره غرق شده)

نامی است در زبان کوئِنیا برای نومه نور پس از سقوط آن. این نام به معنی فرو افتاده است.
یادداشت:

  1. مقایسه بین آتالانته در زبان الفی و جزیره آتلانتیس در زبان یونانی تقریباً مقاومت ناپذیر به نظر می‌رسد، به خصوص که هر دو نام اشاره به پادشاهی بزرگی در جزیره ای از اقیانوس بزرگ غربی که در زیر دریا غرق شده است دارد. تالکین خود منکر هرگونه ارتباط زبانی است، و تاکید می‌کند که نام آتالانته بطور طبیعی در ساختار زبان الفی موجود می‌باشد. از سوی دیگر، او به وضوح به شباهت بین این دو داستان اذعان دارد و حتی تا آنجا پیش می‌رود که می‌گوید: داستان‌های نومه نور برداشت‌ها و مقاصد خود من از افسانه آتلانتیس می‌باشد. (نامه‌های ج.آر.آر.تالکین. شماره ۲۲۷. مورخ ۱۹۶۱)
  2. آتالانته نام این جزیره پس از سقوط آن است، همینطور مار-نو-فالمار. در طول دوران دوم، جزیره و پادشاهی نومه نور نام‌های بسیار دیگری از جمله آنادونه، آندور، النا، سرزمین هبه، نومه نور، وسترنس و یوزایان داشت.

آستار (ماه های تقویم نومه نوری‌ها)

پس از اینکه اداین در نومه نور مستقر شدند، تقویم جدیدی برای خودشان ساختند. اگرچه اجدادشان در سرزمین میانه رسمی داشتند که سال از وسط زمستان شروع می شود اما سوای از این، آن‌ها هیچ نوع تقویم رسمی برای خودشان نداشتند.
در اوایل نومه نوری‌ها از تقویم الف‌ها به عنوان پایه ای برای کار خود استفاده می‌کردند؛ اما جزئیات این تقویم ها که برای الف‌های نامیرا تهیه شده بود نیاز به ویرایش داشت تا برای انسان‌های فانی کاربردی باشد. الف‌ها سال را به شش فصل طولانی تقسیم کرده بودند، اما در گاهشماری شاهان نومه نور، سال به دوازده ماه کوتاه‌تر تقسیم شد که به آنها آستار می گفتند.
هر آستا ۳۰ روز داشت. البته دو ماه ناریه و کرمیه که روز میانه‌ی سال در بین آنها قرار داشت ۳۱ روزی بودند. این تقویم در تمام طول دوران دوم و بخشی از دوران سوم بدون تغییر باقی ماند تا اینکه ماردیل وورونوه، کارگزار گوندور، آنرا تصحیح کرد. در گاهشماری کارگزاری هر کدام از آستار ۳۰ روز داشت و دو روز به نام های تویی‌لره و یاویه‌ره در بهار و پاییز قرار داده شد که جزو هیچ کدام از دوازده آستار نبودند. در این دو روز جشن‌هایی برپا می‌شد.