خانه - فرهنگ نامه - فهرست موضوعی - دریاچه ها، رودخانه ها (برگه 2)

دریاچه ها، رودخانه ها

آگاتوروش (رودخانه ی گواتلو)

در دوران دوم که نومه نوری ها به سرزمین میانه برگشتند،رودخانه ی آگاتوروش در ناحیه ی جنگلی انبوهی در مسیر متراکمی جریان داشت. آن ناحیه درختی برای نومه نور، به منشا و سرچشمه ی جمع آوری الوار و چوب تبدیل شد. که در ابتدا الف ها آن رود را رودخانه ی گواتلو نام داده بودند.(به معنی برکه ی سایه). که برگردان آن در زبان آدونائیک، آگاتوروش است.

آیلوین (پناهگاه باراهیر)

دریاچه ای کوهستانی، آبی و زلال در ارتفاعات دورتونیون که گفته می شود ملیان آنجا را متبرک کرده. در آنجا بود که باراهیر و یارانش از دست نیرو های مورگوت، بعد از داگور براگولاخ پنهان شده بودند.

آیلین-اویال (برکه های تاریک و روشن رودخانه ی سیریون)

بگیر ها و باتلاق هایی که قبل از ریختن آروس به سیریون، قبل از اینکه به زیر آندرام بریزد، به وجود آمده بود. سرزمین های آنجا به دو دلیل اسرار آمیز و سحر انگیز بود: هم به خاطر کمربند ملیان که دوریات را تا شمال در بر می گرفت، هم به خاطر قدرت اولمو که در آب های سیریون جریان داشت. در آنجا بود که به تورگون و فینرود الهام شد که شهر های پنهانی شان، یعنی گوندولین و نارگوتروند، را بسازند. که این الهام را اولمو به وسیله آب های سیریون در رویاهای آن دو نهاد.

آیلین-اویال تحت نفوذ پادشاهی سینداری دوریات بود. نگهبانان گشت زن تین گول از گذرگاه های میان نی زار های آنجا حفاظت می کردند. به همین خاطر آنها می توانستند بین سواحل شرقی و غربی سیریون گذر کنند بدون اینکه توجهی را به خود جلب کنند.

در انتهای جنوبی آیلین-اویال، سیریون از زمین های باتلاقی می گذشت  و بار دیگر جویبار ها در مکانی به نام آبشار های سیریون به هم می پیوستند و خروشان و سیل وار به درون زمین می ریختند.

رودخانه آدورانت (جنوبی ترین انشعاب گلیون)

جنوبی ترین رود بین هفت رودخانه ی اوسیریاند که جزیره تول گالن در آن واقع بود

نکته

  1. نام این رودخانه به این خاطر است که در میانه ی مسیرش به دو جریان تقسیم می شود و جزیره ی طویلی را در بین این دو شاخه ی رودخانه می سازد. دو شاخه ی رود بعد از گذشتن از جزیره، بار دیگر به هم می پیوندند تا این که آدورانت به رود گلیون بریزد.

رودخانه آدورن (مرز غربی روهان)

رودی که از غرب بلندی های کوه های سفید سرچشمه می گرفت و بعد از جاری شدن در زمین های پست به سمت شمال غربی متمایل می شد تا جایی که به رودخانه آیزن در مرز های اندویت می ریخت. اهمیت آن در این بود که منطقه ای دفاعی در غرب سرزمین روهان به شمار می رفت.