A

آندرام (دیوار طویل)

زمان: در پایان دوران اول نابود گشت

مکان: تقریبا از غرب تا شرق بلریاند، از تپه های اطراف نارگوتروند تا رامدال در نزدیکی آمون ارب کشیده شده بود.

معنی: دیوار طویل

دیواری از تپه ها که از غرب تا شرق بلریاند کشیده شده بود.

آندور (سرزمین هبه شده)

نژاد: انسان ها

تقسیم بندی: اداین

فرهنگ: نومه نوریان

سکونت گاه ها: آندونیه، آرمنه لوس، الدالونده، نینداموس، اوندوستو، رومنا

معنی: سرزمین هبه شده

نامی برای نو مه نور، به معنی سرزمین هبه شده.

آندایت (مصوتی در نوشتن تنگوار)

عموما در نوشتن تنگوار از حروفی جداگانه برای نشان دادن صداها استفاده نمی شود، بلکه آن هارا با به کار بردن علاماتی در پایین یا بالای حروف بی صدا نشان می دهند. ضمناً نوع دیگری از تنگوار با عنوان«نوشتن کامل» شناخته شده است که در آن حروف صدا دار نیز وجود دارند، درست مثل حروف انگلیسی. در این حالت ضروریست که نشان دهیم کدام صداها بلندند، و برای این کار از آندایت (علامت بلند) استفاده می کنیم.

زبان باستان (زبان الف های برین)

طی مهاجرت بزرگ، الدار از یکدیگر جدا شدند. نولدور و وانیار از میان دریای بزرگ به غرب کوچیدند و بعد ها تله ری نیز به آنان پیوستند در حالی که بسیاری از مردم الدار در سرزمین میان باقی ماندند.

در آمان، به خصوص در میان نولدور و وانیار، زبان الفی باستان با عنوان کوئنیا محفوظ ماند. اما در تحولات مدام سرزمین میانه زبان الف ها تکامل یافته و به اشکال مختلف درآمد؛ که مهمترین اینان زبان الف های خاکستری بلریاند، سینداری بود.

وقتی نولدور به سرزمین میانه بازگشتند، دریافتند مردمی که سال ها قبل در آنجا باقی مانده بودند به زبان دیگری سخن می گویند: زبانی به هر حال قابل فهم برایشان، اما به وضوح متفاوت از زبان کوئنیای باستانی. با حکم شاه تینگول زبان الفی برین در سرزمین میانه از استفاده عام درماند به همین علت زبان معمول الف های شرق دریا سینداری بود با این حال دانش زبان باستان محفوظ ماند و هنوز توسط الف های برین و دانشمندان حتی در اواخر دوران سوم استفاده می شد.

زبان باستان (زبان الف های برین)

نامی برای زبان الفی باستان، کوئنیا که وانیار و نولدور در غرب بدان سخن می گفتند. این زبان به واسطه نولدور به سرزمین میانه آورده شد؛ اما شاه تینگول، که مردمش به زبان سینداری صحبت می کردند، استفاده از آن را در قلمرو تحت فرمان خود منع کرد. به همین علت کمتر به عنوان زبان محاوره ای بین مردم سرزمین میانه استفاده می شد؛ اما تاریخ نویسان و دانشمندان ترجیحا از این زبان بهره می بردند.