خانه - فرهنگ نامه - فهرست موضوعی - مکان های دیگر (برگه 2)

مکان های دیگر

گذرگاه (راهی در میان ماریش)

مسیری که از میان ماریش و در کنار رودخانه برندی‌واین از شمال به جنوب می گذشت. زمینهای باتلاقی فاردینگ شرقی برای درست کردن راه‌های متداول چندان مناسب نبود، پس گذرگاه بلندی در میان فلات آن ساخته شد. امتداد جنوبی آن به میت ختم می شد، جایی که شایربورن به برندی‌واین می ریخت. از آنجا از میان روستای راشی به سمت شمال امتداد میافت و تا استاک می رفت. اگرچه مسیر تا پل برندی‌واین به سمت شمال ادامه داشت، اما مشخص نیست که ادامه گذرگاه به بعد از استاک می رسید یا نه.

گذرگاه شایر نباید با گذرگاه دیگر در میان اوزگیلیات و آندوین و دیوار پله‌نور اشتباه گرفته شود، گرچه قواعد نامگذاری هردو تقریبا یکسان است: راهی خشک در میان زمینهای باتلاقی.

گذرگاه (راهی بین اوزگیلیات و پله‌نور)

راهی که از اوزگیلیات به سمت غرب و به راماس اخور، دیواری که دشت های پله‌نور را محاصره میکرد، کشیده میشد. محل تلاقی راه با دیوار با دو برج محافظت میشد که به قلعه های گذرگاه معروف بودند، از آنجا راه به سمت میناس تیریت میرفت. در گذشته، گذرگاه یکی از اصلی ترین شاهراه‌های گوندور بوده است که از پایتخت به اصلی ترین دژ در میناس آنور میرفت. در زمان جنگ حلقه، وقتی گذرگاه آندوین به دست دشمن افتاد، شاه جادو پیشه از این گذرگاه نیروهای خود را عبور داد و میناس تیریت را محاصره کرد.

آزانولبیزار (شیار عمیق و سایه‌گرفته‌ی دره دیمریل)

نامی دورفی برای دره میان دو بازوی کوه‌های مه‌آلود، که توسط الفها ناندوهیریون نامیده می شد و میان آدمیان به دره دیمریل مشهور بود. آزانولبیزار نقشی حیاتی در تاریخ دورف‌ها دارد و جایی بود که دورین بی‌مرگ نخستین‌بار به آبهای خلد-زارام نگاه کرد و برای بنا کردن خزد-دوم تصمیم گرفت. و هزار سال بعد، هنگامی که دورف‌ها ارتش اورک‌ها را شکستند و جنگ میان آنان به پایان رسید، خلدزارام هنوز آنجا بود.

آنون-این-گلید (دروازه ی پنهان نولدور)

نامی سیندارینی برای دروازه ی گمشده ی نولدور، که توسط تور پس از سالها جستجو یافته شد. او برای فرار از هیت لوم و یافتن راهی به سوی نوراست از این دروازه استفاده کرد.

آناخ (گذرگاهی به بیرون از تائور-نو-فوئین)

کوره راهی دراز و باریک که از دورتونیون به سمت جنوب غرب، میان کوه های صعب العبور کریسایگریم و ارد گورگوروت، کشیده شده بود. در انتهای جاده که به سرزمین دیمبار منتهی می شد چشمه های رود میندب قرار داشتند.
در سال های پایان دوران اول، دورتونیون و به همراه آن آناخ به تسخیر مورگوت درآمد. اورک های مورگوت از این گذرگاه، برای فرو آمدن از سرزمین های مرتفع  (که حالا تائور-نو-فوئین نامیده می شد) و ملوث ساختن زمین های آن سویش استفاده می کردند. در نهایت آنان نه تنها دیمبار، بلکه سرزمین های شرقی منتهی به مرزهای دوریات را نیز تحت کنترل خود در آوردند.