خانه - فرهنگ نامه - فهرست موضوعی - جنگل ها (برگه 2)

جنگل ها

نیوریم (باختری‌ترین بیشه‌ی دوریات)

بیشه‌ی کوچکی که در شمال آیلین- اویال قرار گرفته بود و تنها بخش قلمروی دوریات در غرب رودخانه‌ی سیریون به شمار می‌رفت و درون کمربند ملیان جای گرفته بود.

نیمبره‌تیل (بیشه‌ی درختان غان آرورنی‌ین)

ناحیه‌ی درختان غان، که در آرورنی‌ین، در کرانه‌ی شمالی خلیج بالار واقع شده است. ائارندیل از چوب درختان جنگلی نیمبرتیل برای ساخت کشتی‌اش، وینگیلوت استفاده کرد.

کمرگاه جنگل (باریکه جنوب جنگل)

ناحیه‌ای در نزدیکی جنوب سیاه‌بیشه که عرض جنگل تا فرسنگ‌ها، رفته‌رفته کوچک می‌شود. در کمرگاه، عرض جنگل از شرق تا غرب کم‌تر از صد مایل بود، در حالی که در شمال و جنوب «گردنه»ی آن، درختان به سرعت انبوه می‌شدند و به طور مثال در عرض جغرافیایی آمون لنس در جنوب، طول جنگل بیش از دویست مایل بود.

کمرگاه به دلیل درخت‌اندازی کسانی که در قسمت‌های شرقی سیاه‌بیشه زندگی می‌کردند و مردان شمالی از قلمرو روانیون محسوب می‌شدند ایجاد شده بود. شیوه‌ی جنگل‌داری آن‌ها سبب ایجاد «خلیجی» بی‌درخت و وسیطع در جنگل شده بود که آن‌را انحنای شرقی می‌خواندند و بدین ترتیب، جنگل ورای آن باریک می‌شد. در سال‌های بعد، مردان شمال محل سکونت خود را به غرب دره‌ی آندوین تغییر دادند و برای باریک ساختن جنگل و ایجاد کمرگاه تأسف خوردند چرا که کمرگاهی که ایجاد کرده بودند عبور ارابه رانان شرقی را ممکن می‌ساخت، کسانی که با عبور از میان درختان به سرزمین مردان شمالی رسیدند.

نان الموت (جنگلی در کرانه‌ی رود کلون)

بیشه‌ای تاریک و قدیمی در کرانه‌ی رود کلون در شرق بلریاند، جایی بود که تین‌گول با ملیان دیدار کرد و سال‌های زیاد پس از آن این جنگل، محل سکونت ائول، الف تاریک گشت.[۱]



[۱] تقریبا وسط جنگل، دریاچه‌ی کوچکی وجود داشت (به نامِ گلادوئیال – کتاب یازدهم تاریخ سرزمین میانه)که خانه ائول محسوب می‌شد. ظاهراً از روی همین حوضچه بود که نام مذکور بر بیشه اطلاق شد. در ضمیمه‌ی زبان‌شناسی کتاب سیلماریلیون، کریستوفر تالکین بیان می‌کند که عبارت moth را می‌توان به «شفق» یا «غروب» تفسیر کرد اما ظاهراً برای کلمه نان الموت مورد استفاده قرار نمی‌گیرد.

وودی‌اند (جنگل بزرگ بالای ماریش)

منطقه‌ای مرتفع در فاردینگ شرقی شایر که جنگلی انبوه داشت و میان ییلاق گرین‌هیل در غرب و ماریش در شرق واقع شده بود. سرچشمه‌ی نهر استاک از تپه‌های وودی‌اند بود. رودی از شرق می‌آمد و در استاک، به برندی‌واین می‌رسید.

خود وودی‌اند جمعیت پراکنده‌ای داشت ولی دهکده‌ی وود‌هال در حاشیه‌ی جنگل بلوط، در مرز شمالی آن بود. شاید به همین دلیل، الف‌ها منطقه‌ی مذکور را دوست داشتند از لیندون بدان‌جا سفر می‌کردند یا گاه برای زیارت تپه‌های برج از ریوندل، از آن می‌گذشتند. زمانی، وودی‌اند مسافرانی داشت که چندان دلپذیر نبودند. زمانی که گروهی از اراذل و اوباش، هنگام قدرت گرفتن شارکی بر شایر در آن محل سکنا گزیده بودند.

پس از آن که هابیت‌های شایر دوباره آن منطقه را پس گرفتند الف‌ها نیز به وودی‌اند آمدند. همین‌جا بود که فرودو بگینز و دیگر مسافران، در ۲۲ سپتامبر سال ۳۰۲۱ دوران سوم، دارندگان سه حلقه را دیدند و از همین‌جا بود که همراهان به بندرگاه‌های خاکستری رفتند. جایی که بیل‌بو و فرودو، با کشتی سفید، سرزمین میانه را ترک گفتند.