F

بیشه (کلمه‌ای که گاه برای سیاه‌بیشه به کار می‌رود)

کلمه‌ای که گاهی اوقات برای توصیف سبز بیشه‌ی بزرگ، که بعدها سیاه بیشه نام گرفت، به کار می‌رود. به خصوص هنگامی که سائورون دول گولدور را در جنوب آن بنا کرد.

فورلیت (ماه پیش از نیمه‌ی تابستان)

شش ماه تقویم شایر که بین تریمیج و روزهای جشن نیمه‌ی تابستان در لیت و تقریباً هم زمان با ژوئن است و به طور دقیق از ۲۲  مه تا ۲۰  ژوئن.

گدارهای پوروس (درگاه ایتیلین)

مکان: تقاطع رود پروس با جاده‌ی هاراد در مرزهای جنوبی ایتیلین

نام‌های دیگر: محل تقاطع پروس

اکثر اوقات این گدارها را تقاطع پروس می‌نامند جایی که جاده‌ی هاراد وارد قلمروی گوندور می‌شود. پس از لحاظ استراتژیکی اهمیت بسیاری داشت زیرا سپاهیان دشمن که از جنوب می‌آمدند چاره ای جز گذر از این گدارها نداشتند.

این گدارها برای اولین بار در تاریخ ۱۹۴۴ (دوران سوم)  ذکر شدند هنگامی که دشمنان گوندور متحد شدند و از شمال و جنوب به این سرزمین حمله کردند. این بر عهده‌ی ژنرال ارشد آرنیل (بعدها شاه آرنیل دوم شد) بود تا قوای هارادریم را که از جنوب حمله می‌کردند، سرکوب کنند.  پس آرنیل قوایش را در اطراف گدارها آراست تا جنگ شروع شد.

هر چند گوندور از این حمله جان سالم به در برد اما کشته‌های بسیار داد.

این سرزمین هر چند بار یک بار توسط هارادریم مورد حمله قرار می‌گرفت. در سال ۲۸۸۵ دوران سوم مردمان درنده‌خوی سرزمین‌های جنوبی گوندور جنوبی را تشکیل دادند و از طریق پروس به ایتیلین حمله کردند. کارگزار تورین دوم به همراه قوای متحدش از روهان، سپاهیان شاه فولکواین سپاه هاراد را شکست داد و آن‌ها را به آن‌سوی رودخانه راند هرچند که دو پسر فولکواین در این جنگ کشته شدند.

گدارهای آیزن (نقطه‌ی تقاطعی رود آیزن)

گذرگاهی که در بالای رود آیزن قرار داشت . و به عنوان تنها راه عادی و راحت بین اریادور و گوندور شناخته می‌شد. این گدارها ارزش استرتژیکی بسیار داشتند و برج آیزنگارد برای محافظت از آنان ساخته شد. این گدارها شاهد جنگ بین سارومان و قوای روهان بودند.

گدار آروس (دوراهی بر قسمت بالایی رود آروس)

رود آروس سرچشمه‌هایی داشت که از تپه‌های دورتونیون به سمت جنوب روان بودند. جایی که این جویبارها به هم می‌پیوستند و رود آروس را ایجاد می‌کردند، جاده‌ی باستانی شرق به غرب نیز در بالای این رود و از گداری می‌گذشت. این محل به نام گدارهای آروس معروف است که الف‌ها به آن آروسیاخ می‌گفتند. این گدار مرزی بین دو سرزمین بود. در شرق آن هیملاد و دیگر  مناطقی که توسط پسران فئانور اداره می‌شد قرار گرفته بود و در سمت غربش، سرزمین خالی و خاموش دور دینن بود  که بالای آن سرزمین خطرناک نان دانگورتب قرار داشت.

به نظر می‌رسد که گدارهای آروس پیش از شروع دوران اول بوده‌اند، هنگامی که جاده‌های شمالی به دوریات برای مسافرت امن بود. بعد از آمدن آنگولیانت و بر پا شدن کمربند ملیان، سرزمین‌های غرب گدار تبدیل به سرزمین‌هایی خطرناک و پلید شدند و سال‌ها بعد تنها شجاع ترین یا ناامیدترین مسافران از این گدارها استفاده می‌کردند.