خانه - فرهنگ نامه - فهرست موضوعی - زبان ها (برگه 3)

زبان ها

زبان مشترک (زبان مشترک سرزمین های غربی)

زبان مشترکی که در بخش های غربی و شمالی سرزمین میانه صحبت می شد. این زبان از زبان نومه نوری(آدونائیک) نشات گرفت اما تغییرات و اضافات بسیاری از زبان های دیگر وارد آن شد تا جایی که به صورت همه گیر استفاده می شد.

زبان مشترک (زبان مشترک وسترون)

زبان وسترون که از زبان آدونائیک که در نومه نور صحبت می شد، مشتق شد و به عنوان زبان مشترک مردمان سرزمین میانه به کار می رفت.

کیرت (سیستم نگارش رونی)

لغتی الفی معادل رونی. حروفی که برای حکاکی در سطوح به جای نوشتن با قلم یا قلمو اختراع شد.

کرتار (حروف رونی)

دستگاه نوشتاری گسترده و همه گیری که در اصل توسط سیندار ابداع شد و آنها از آن برای نوشتن کتیبه ها در چوب یا سنگ استفاده می کردند. شکل حروف اکثرا از خطوط راست درست شده بود زیرا استفاده اصلی آن در نوشته های حکاکی شده بود و الفبای الفی نام خود را از همین کاربرد گرفته اند. ریشه الفی کلمه حکاکی cirکه آن را در نام اصلی سینداری این حروف (Cirth) دیده می شود. کرتار شکل کوئنیایی همین کلمه است و از همین ریشه است. هر دو شکل این کلمات در انگلیسی به حروف رونی ترجمه می شوند.

ناندورین (زبان مردم ناندور)

زبان قوم ناندور از الف‌های تله‌ری، کسانی که حین کوچ بزرگ از شرق، از کوه‌های مه‌آلود عبور نکردند. چون زبان سینداری زبان غالب الف‌های سرزمین میانه شد، ناندورین توسط گروه کمتری مورد استفاده قرار گرفت و در دوران سوم، بیشتر برای نشان دادن اسامی قدیمی مکان‌ها و نیز گویش سیلوان که تحت تأثیر آن توسعه یافت، به کار می‌رفت.