خانه - ۱۴۰۰ (برگه 9)

آرشیو سالانه: ۱۴۰۰

The Tale of the annotated map and Tolkien’s hidden riddles – Part Four

این مقاله به فارسی نیز وجود دارد. در اینجا آن را مطالعه نمایید.

-Written by Mohammad Reza Kamali
-Edited by Allacin Morimizu

As we said in parts 1-3 (see links at the end of this article), the assumption that Tolkien wrote all his stories based on inspirations from his favorite regions and cultures is not well founded. As a creative and knowledgeable scholar, Tolkien was completely free to write his stories as he saw fit.

To find out whether Europe or anywhere else was really the source of inspiration for Tolkien’s work, we need to have documented evidence. The most famous evidence from Tolkien’s writings about comparing our earth to Middle-earth is his famous Letter 294:

The action of the story takes place in the North-west of ‘Middle-earth’, equivalent in latitude to coastlands of Europe and the north shores of the Mediterranean… If Hobbiton and Rivendell are taken (as intended) to be about the latitude of Oxford, then Minas Tirith, 600 miles south, is at about the latitude of Florence. The Mouths of Anduin and the ancient city of Pelargir are at about the latitude of ancient Troy.

But as we saw in detail in part 1 of this article series, Tolkien’s note on the annotated map that was discovered fairly recently helps us understand he is not saying in Letter 294 that he was inspired by Europe itself in creating his Middle-earth map, but that he was using well-known European locations to illustrate the position and dimensions of Middle-earth.

We have talked many times about Letter 294 in my article series because has long been considered the greatest enemy of my research, which considers Tolkienian influences further east than Europe. Because of this letter, for years my research has been quickly dismissed almost as a joke, and few took it seriously. But when the annotated map notes were found, the situation suddenly changed. Let’s look at the situation afresh.

What exactly is Letter 294?

It comes from the numbering of letters in The Letters of J. R. R. Tolkien, written by the great Tolkien researcher Humphrey Carpenter. The letter is addressed to Charlotte and Dennis Plimmer, who interviewed Tolkien for the Daily Telegraph Magazine. Their article was later published as “The Man Who Understands Hobbits.” At that time, the Plimmers sent a draft of the article to Tolkien to find out what he thought about it and to correct any flaws. In response, Tolkien sent them a letter with the amendments he intended. This is the famous letter 294!

 

Dear Mr and Mrs Plimmer,

Thank you for your courtesy in sending me a copy of the preliminary draft of your article. It is evident that I presented some difficulties to you during the interview: by my swift speech (which is congenital and incurable), my discourtesy in walking about, and my use of pipe. No discourtesy was intended. I suffer from arthritis and my knees give me pain if I sit for long. It is one alleviation of being interviewed if I can stand. I should forgo smoking on these occasions, but I have found being interviewed increasingly distasteful and distracting, and need some sedative.

The copy came to this address the day before I returned hoping to get on with my proper work; I have now found time to consider it. There are one or two points which I should prefer to see altered, and some inaccuracies and some misunderstandings that have, no doubt partly by my own fault, crept into the text. Among my characteristics that you have not mentioned is that in fact I am a pedant devoted to accuracy, even in what may appear to others unimportant matters. I have not had time to state these points clearly and legibly, and I hope that the revision and cutting of your article can still wait a day or two. I will try to send them off to reach you by Friday.

In one point I fear that I shall disappoint you. I am informed that the Weekend Telegraph wishes to have your article illustrated by a series of pictures taken of me at work and at home. In no circumstances will I agree to being photographed again for such a purpose. I regard all such intrusions into my privacy as an impertinence, and I can no longer afford the time for it. The irritation it causes me spreads its influence over a far greater time than the actual intrusion occupies. My work needs concentration and peace of mind.

Yours sincerely

J. R. R. Tolkien

Tolkien then lists 13 parts of the article that he thinks should be amended, and writes below each section his objections to that part. There are some interesting points in these objections, from the description of Tolkien’s height to his relationship with C .S. Lewis. In the seventh objection, he objects to this sentence:

Middle-earth … corresponds spiritually to Nordic Europe.

The following words in (parentheses) are from Tolkien himself, and the words in [brackets] specify what he is obviously referring to:

Not Nordic, please! A word I personally dislike; it is associated, though of French origin, with racialist theories. Geographically Northern is usually better. But examination will show that even this [Northern Europe] is inapplicable (geographically or spiritually) to ‘Middle-earth’. This [Middle-earth] is an old word, not invented by me, as a reference to a dictionary such as the Shorter Oxford will show. It meant the habitable lands of our world, set amid the surrounding Ocean. The action of the story takes place in the North-west of ‘Middle-earth’, equivalent in latitude to coastlands of Europe and the north shores of the Mediterranean. But this is not a purely ‘Nordic’ area in any sense. If Hobbiton and Rivendell are taken (as intended) to be about the latitude of Oxford, then Minas Tirith, 600 miles south, is at about the latitude of Florence. The Mouths of Anduin and the ancient city of Pelargir are at about the latitude of ancient Troy.

Auden has asserted that for me ‘the North is a sacred direction’. That is not true. The North-west of Europe, where I (and most of my ancestors) have lived, has my affection, as a man’s home should. I love its atmosphere, and know more of its histories and languages than I do of other parts; but it is not ‘sacred’, nor does it exhaust my affections. I have, for instance, a particular love for the Latin language and among its descendants for Spanish. That it is untrue for my story, a mere reading of the synopses should show. [In my stories] the North was the seat of the fortresses of the Devil. The progress of the tale ends in what is far more like the re-establishment of an effective Holy Roman Empire with its seat in Rome than anything that would be devised by a ‘Nordic’.

Honestly, the general meaning of the text we have just read is not what we have ever heard about Tolkien’s Letter 294 at all. Until now, Letter 294 had been said to clearly indicate that Europe is Middle-earth in Tolkien’s opinion. But when we pay careful attention to what Tolkien says about how his upbringing influences his interests, it seems he is saying something like this:

I may be interested in Northern Europe, Northwestern Europe, Latin and Spanish languages, but I have not based my stories on them because I do not write my stories based on my interests!

The meaning of the text seems to have changed completely, but why? Problems always arise when sentences are not considered in their context. Now that you have read the full text, why do you think the two sentences about Europe and Middle-earth are usually separated from the rest of the text?

Both at the beginning and at the end of Letter 294, Tolkien explicitly denies  being influenced by Northern Europe, Northwestern Europe, and even in general  by his favorite subjects, citing Spanish as an example. But unexpectedly, in the middle of this explanation, he suddenly talks about how Middle-earth relates to Europe.

As previously mentioned, those two sentences do not really refer to the issue of what inspired him. But even when realizing that Tolkien said “equal in latitude,” not “equal,” the question still arises why Tolkien, in the middle of his explanation to the Plimmers, suddenly decides to talk about map latitudes.

Let’s go back to the opening part of the letter:

Among my characteristics that you have not mentioned is that in fact I am a pedant devoted to accuracy, even in what may appear to others unimportant matters.

Tolkien was a very precise man. As a pedant myself, I can testify that Professor Tolkien is one of the most pedantic authors I have ever encountered in the literary world, which is one reason I like him so much. In addition to his alphabets and languages, he created chronologies, family trees, and even numerous calendars for the various races of his creatures. The Shire calendar is one of the most beautiful and regular calendars I have ever seen. I do not think that the order and accuracy in his works are merely the imaginings of a fantasy writer, but are also the efforts of a superb researcher. It is true that Tolkien was a fantasy writer, but he himself did not live in a fantasy world. He relied not only on his powerful imagination and ingenuity to create his fairy stories, but also on his diligence, patience, and thorough research. He struggled for years with every detail in those stories to make them believable.

Going forward, you will see things about Tolkien’s accuracy that fully justify this praise. For now, we can believe he is confident in what he is saying.

We turn now to the main part of the letter for our purposes, Tolkien’s opposition to Middle-earth’s being equated spiritually with Northern Europe. Let us carefully examine each segment of Tolkien’s objections:

Not Nordic, please! A word I personally dislike; it is associated, though of French origin, with racialist theories.

Tolkien explains why he does not like the word Nordic, and then adds that, contrary to the Plimmers’ article, Middle-earth has nothing to do with northern Europe:

Geographically Northern is usually better. But examination will show that even this [Northern Europe] is inapplicable (geographically or spiritually) to ‘Middle-earth’.

This is an issue he emphasizes three more times:

But this is not a purely ‘Nordic’ area in any sense.

Auden has asserted that for me ‘the North is a sacred direction’. That is not true.

The North was the seat of the fortresses of the Devil. The progress of the tale ends in what is far more like the re-establishment of an effective Holy Roman Empire with its seat in Rome than anything that would be devised by a ‘Nordic’.

After emphasizing what the Plimmers misunderstood, Tolkien begins to explain the origin and true meaning of the word Middle-earth:

This is an old word, not invented by me, as a reference to a dictionary such as the Shorter Oxford will show. It meant the habitable lands of our world, set amid the surrounding Ocean.

What is the exact meaning of that statement?

Fortunately, Tolkien gave us a detailed etymology of the word Middle-earth in Letter 211. He says it comes from the Old English word middan-geard, which changed to midden-erd and later to middle-erd in the medieval period. Tolkien modernized the spelling to Middle-earth.

Tolkien explains in Letter 294 that Middle-earth means “the habitable lands of our world, set amid the surrounding Ocean.” In Letter 165, he describes Middle-earth this way:

The name for the inhabited lands of Men ‘between the seas’.

Here’s an illustration of what the professor is talking about:

Mercator Projection

Mercator Projection, Wikipedia

This is the vast and inhabited land of our planet between the Atlantic and Pacific Oceans, which includes the continents of Europe, Asia, and Africa. So far, Tolkien has denied a direct connection between Northern Europe and Middle-earth, and explained that Middle-earth is an old name that has nothing to do with him personally. This is Tolkien’s argument:

You have assumed that Middle-earth is my invention, and since I am interested in and a product of Northern culture, you have probably concluded that Middle-earth spiritually corresponds with Northern Europe, but that is not true. Middle-earth existed as a word and concept long before my time.

Tolkien then proceeds to explain Europe’s relationship with Middle-earth:

The action of the story takes place in the North-west of ‘Middle-earth’, equivalent in latitude to coastlands of Europe and the north shores of the Mediterranean. But this is not a purely ‘Nordic’ area in any sense.

As we saw in the map above, Middle-earth on our earth refers to the three continents in the white boundaries between the Atlantic and Pacific Oceans. But where is Middle-earth in Tolkien’s stories?

Arda Map in Second Age Drwan by J. R. R. Tolkien

© The Tolkien Estate Limited – used with kind permission.

This is the map of Arda in the second age as drawn by J. R. R Tolkien. The area inside the white box shows Middle-earth. But what is this depicting?

Middle-Earth Map by Christopher Tolkien

© The Tolkien Estate Limited – used with kind permission.

This map shows only the northwestern part of Middle-earth, which is most familiar to us because most of The Lord of the Rings and The Hobbit stories take place in this section. As shown in Arda map, Middle-earth in Tolkien’s world, like its Old English inspiration, is a large land surrounded by seas. This is what Tolkien said about that in Letter 211:

I have, I suppose, constructed an imaginary time, but kept my feet on my own mother-earth for place. I prefer that to contemporary mode of seeking remote globes in ‘space’.

He said something similar in Letter 183:

The theatre of my tale is this earth, the one in which we now live, but the historical period is imaginary.

But when you equate our middle earth with Tolkien’s Middle-earth, you may logically conclude that the most important part of Middle-earth, its northwest, is probably equivalent to the western coast of Europe. Tolkien raises this issue in our main letter, 294:

The action of the story takes place in the North-west of ‘Middle-earth’, equivalent in latitude to coastlands of Europe and the north shores of the Mediterranean.

But what does that have to do with the misinterpretation of the Plimmers that he was trying to correct in the main part of this famous letter? Its relevance is specified in the following sentence:

But this is not a purely ‘Nordic’ area in any sense.

That sentence is always removed from quotations of Letter 294 and replaced by three dots because so many writers think it has nothing to do with the previous and following sentences, but they are making a mistake! To fully understand the meaning of Tolkien sentences, we must take them in the order he intentionally gave them:

It meant the habitable lands of our world, set amid the surrounding Ocean. The action of the story takes place in the North-west of ‘Middle-earth’, equivalent in latitude to coastlands of Europe and the north shores of the Mediterranean. But this is not a purely ‘Nordic’ area in any sense.

With the help of Tolkien’s previous explanations of the meaning and roots of Middle-earth, we can understand him to be saying essentially this:

My Middle-earth is equivalent to the Old English middle earth, meaning the three continents of Africa, Asia, and Europe. The northwest of my Middle-earth is geographically equivalent to northwestern Europe, but that is a mix of diverse countries, ethnicities, cultures, languages, and myths far beyond Nordic Europe. Then Tolkien, who gives a reason for each claim, also proves to the Plimmers that his Middle-earth does not include Nordic Europe:

If Hobbiton and Rivendell are taken (as intended) to be about the latitude of Oxford, then Minas Tirith, 600 miles south, is at about the latitude of Florence. The Mouths of Anduin and the ancient city of Pelargir are at about the latitude of ancient Troy.

Those sentences do not at all show that those European cities inspired Tolkien to write Middle-earth equivalents in his Legendarium. Instead, they are a continuation of Tolkien’s previous statement that the dimensions and boundaries of northwest Middle-earth roughly correspond to those of northwestern Europe in terms of latitude.

As we saw in part 1 of this article series, citing Tolkien’s notes to his map illustrator, Pauline Baynes, Tolkien changes the destination city from Florence to Ravenna and then to Belgrade to determine the dimensions of the map more precisely for Baynes.

Tolkien went on to write in Letter 294:

Auden has asserted that for me ‘the North is a sacred direction’. That is not true.

What is the story behind this sentence? In 1966 The New Yorker magazine published a report on the American Tolkien Society meeting. The famous English poet W. H. Auden was the guest speaker. He said in his speech:

Tolkien is fascinated with the whole northern thing. People seem to divide—they’re attracted by either the Northern thing or the Southern thing, by Scandinavia or the Mediterranean—and for Tolkien north is a sacred direction.[i]

Why did Tolkien refer to Auden’s speech in his letter to the Plimmers? He may have guessed that the Plimmers made their erroneous assumption based on what that influential poet wrongly stated. Tolkien then gave a strong reason to show that the North was not sacred for him:

The North-west of Europe, where I (and most of my ancestors) have lived, has my affection, as a man’s home should. I love its atmosphere, and know more of its histories and languages than I do of other parts; but it is not ‘sacred’, nor does it exhaust my affections.

He is saying that although he naturally and appropriately appreciates the land of his ancestry, his affections and interests range far beyond it.  Tolkien is humble enough not to assume that whatever he happened to grow up with is automatically best or sacred. Tolkien is declaring his independence from his favorite subjects, saying do not confuse “my stories” with “my favorite subjects.” I do not have to write stories based merely on my favorite subjects; like any human being, I can love other things too!

He goes on to give a different example because he probably guessed that the Plimmers and others would not believe that he was not directly inspired by northwestern Europe! This is Professor Tolkien’s  primary area of expertise, linguistics:

I have, for instance, a particular love for the Latin language and among its descendants for Spanish. That it is untrue for my story, a mere reading of the synopses should show.

He did not rely merely on his memories, feelings, and interests to create his stories and worlds; he was a researcher-writer who gave himself the right to research any subject, character, story, or place in the world that he considered appropriate to write or draw about.

He then reiterates that the North is not sacred to him because the North is not a good place in his stories:

The North was the seat of the fortresses of the Devil [called Melkor and Morgoth in The Silmarillion].

This last sentence in our portion of Letter 294 is probably in response to Auden’s dividing people into Nordic and Mediterranean groups. According to Tolkien, his stories are more Mediterranean than Nordic:

The progress of the tale ends in what is far more like the re-establishment of an effective Holy Roman Empire with its seat in Rome than anything that would be devised by a ‘Nordic’.

Now that we’ve examined all the parts, let’s re-examine the whole to bring this matter to a close:

Not Nordic, please! A word I personally dislike; it is associated, though of French origin, with racialist theories. Geographically Northern is usually better. But examination will show that even this [Northern Europe] is inapplicable (geographically or spiritually) to ‘Middle-earth’. [Careful examination reveals] this is an old word, not invented by me, as a reference to a dictionary such as the Shorter Oxford will show. It meant the habitable lands of our world [the continents of Africa, Asia and Europe between the Atlantic and Pacific], set amid the surrounding Ocean. The action of the story takes place in the North-west of ‘Middle-earth’, equivalent in latitude to the coastlands of Europe and the north shores of the Mediterranean. But this is not a purely ‘Nordic’ area in any sense [but a mix of different countries and cultures]. If Hobbiton and Rivendell are taken (as intended) to be about the latitude of Oxford, then Minas Tirith, 600 miles south, is at about the latitude of Florence. The Mouths of Anduin and the ancient city of Pelargir are at about the latitude of ancient Troy.

Auden has asserted that for me ‘the North is a sacred direction’. That is not true. The North-west of Europe, where I (and most of my ancestors) have lived, has my affection, as a man’s home should. I love its atmosphere, and know more of its histories and languages than I do of other parts; but it is not ‘sacred’, nor does it exhaust my affections. [Since you may not believe me, I give you an example:] I have, for instance, a particular love for the Latin language and among its descendants for Spanish. That it is untrue for my story, a mere reading of the synopses should show. [To prove that North is not sacred to me, remember that in my stories] the North was the seat of the fortresses of the Devil. [Contrary to what Auden said,] the progress of the tale [is more Mediterranean than Nordic because it ends] in what is for more like the re-establishment of an effective Holy Roman Empire with its seat in Rome than anything that would be devised by a ‘Nordic’.

Throughout this part of the letter, Tolkien is proving his point and correcting the misunderstandings that the Plimmers had about his stories. He clearly rejects Northern Europe as the inspiration for them for three strong reasons:

  1. Middle-earth is not my invention at all, so my natural interest in northern Europe could not have inspired me to create it!
  2. The western part of Middle-earth is equivalent to northwestern Europe and the northern shores of the Mediterranean, not just northern Europe.
  3. I do not write stories based on my personal background and interests!

In Letter 294 he focuses on the lack of connection between his stories and his favorite topics. Nowadays, however, almost every search for comparing our earth to Arda or Middle-earth leads only to the two famous sentences that at a surface view seem to equate Middle-earth with Europe. I think we need to end this fragmentary approach to Letter 294! Those sentences are part of a longer statement that Professor Tolkien carefully crafted, conveying a different meaning from what is usually assumed.

I know some people don’t like my analysis of Tolkien’s maps, letters, and writings. These are the kinds of comments I’ve received: Why are you so engrossed in his conversations and writings? What is the benefit of this? Why not just enjoy his stories? You are ruining our dreams!

The most important reason why I think it is necessary to analyze Tolkien’s statements and understand exactly what he was saying is that this was important to him. He was unusually—and brilliantly!—precise in what he wrote so we should make the effort to understand how he used every word if we are interested in knowing him and his works.

Letter 294 clearly shows the Professor was dissatisfied with people connecting things to his stories that he did not consider relevant, an error he tried to correct clearly and vigorously. In part 3 of my article series, we saw what strange interpretations of Tolkien’s stories there are. When we allow ourselves to relate Tolkien’s stories to our favorite subjects, or subjects we guess he was interested in without any proof, we are doing the very thing he disliked.

Like all fans, I love Tolkien and his stories, even more than analyzing his letters and maps. But I love truth more than anything, especially truths about Tolkien! It seems that with Tolkien and his works, as with many other beloved authors and creative efforts, the perceptions, conjectures, and aspirations of their fans inadvertently transform masterpieces into things they are not. That is a problem from which J.R.R. Tolkien himself apparently suffered greatly.

The Tale of the annotated map and Tolkien’s hidden riddles – Part One

The Tale of the annotated map and Tolkien’s hidden riddles – Part Two

The Tale of the annotated map and Tolkien’s hidden riddles – Part Three

The Tale of the annotated map and Tolkien’s hidden riddles – Part Four

قسمت چهارم: داستان نقشه توضیح گذاری شده و معماهای پنهان پروفسور تالکین

نقشه توضیح گذاری شده تالکین 4

The Tolkien Estate Limited – used with kind permission©

This Article is Available in English, Read it Here.

-نوشته: محمدرضا کمالی
-ویرایش آلاسین موریمیزو

همانطور که در سه قسمت قبلی مقالات گفتیم (لینک قسمت‌های قبل در انتهای مقاله)، این فرض که تالکین داستان‌هایش را بر اساس الهاماتش از مناطق و فرهنگهای مورد علاقه‌اش می‌نوشته خیلی مستند نیست. ضمن احترام به تحقیقاتی که در این باره انجام گرفته، نظر من این است که تالکین به عنوان یک دانشمند خلاق و مطلع، کاملا آزاد بوده که داستانهایش را آنگونه که تشخیص می‌داد صحیح است بنویسد.

برای این که معلوم شود اروپا یا هر جای دیگری واقعا منبع الهام آثار تالکین بوده یا خیر، نیاز هست تا مدارک مستندی داشته باشیم. معروف‌ترین مدرک درباره مقایسه زمین با سرزمین میانه و مساله الهام‌گیری تالکین، نامه معروف شماره ۲۹۴ اوست:

جریان اصلی داستانها در شمال غربی سرزمین میانه رخ می دهد، که از نظر عرض جغرافیایی برابر است با سرزمین های ساحلی اروپا و سواحل شمالی دریای مدیترانه… اگر هابیتون و ریوندل را در محدوده عرض جغرافیایی آکسفورد فرض کنیم (همانطور که واقعا هست)، آنگاه میناس تیریت، ششصد مایل به سمت جنوب، درمحدوده فلورانس خواهد بود. دهانه آندوین و شهر باستانی پلارگیر هم در محدوده تروی باستان خواهند بود.

اما همانطور که در قسمت اول این سری مقالات دیدیم یادداشتهای تالکین در نقشه توضیح گذاری شده ای که به تازگی کشف شده، به ما کمک کرد تا بفهمیم که او در نامه ۲۹۴ در حال نمایش منابع الهامش در اروپا برای خلق سرزمین میانه نبود، بلکه او در حال نمایش تصویری بود از ابعاد و موقعیت سرزمین میانه با کمک گرفتن از مناطقی شناخته شده در اروپا.

تا اینجا بارها درباره نامه ۲۹۴ صحبت کرده ایم چرا که این نامه زمانی بزرگترین دشمن تحقیقات من حساب می شد، تحقیقی که منابع تالکین را بیشتر در شرق دنیا نشان می دهد تا اروپا. سالها بخاطر این نامه، کارهای من عملا برای برخی یک جور شوخی حساب می شد و کمتر کسی آن را جدی می گرفت. اما وقتی یادداشتهای نقشه توضیح گذاری شده پیدا شدند، ناگهان وضعیت دگرگون شد. بیایید این نامه را بازبینی کنیم.

جریان نامه ۲۹۴ چیست؟

شماره ۲۹۴ از شماره گذاری نامه ها در کتاب نامه‌های جی. آر. آر. تالکین می آید. کتابی نوشته هامفری کارپنتر محقق بزرگ آثار تالکین. این نامه خطاب به شارلوت و دنیس پِلیمر است که برای مجله دیلی تلگراف با تالکین مصاحبه ای انجام داده بودند. مقاله آنها بعدا با نام مردی که هابیت‌ها را می فهمد چاپ شد. در آن زمان پلیمرها پیش نویسی از مقاله را برای تالکین ارسال می کنند تا نظرش را درباره آن بدانند و ضمنا اگر ایرادی هم در آن می بیند اصلاحش کند. در جواب آنها تالکین نامه ای را به همراه اصلاحات مد نظرش برای آنها ارسال کرد. این همان نامه معروف ۲۹۴ است!

آقا و خانم پِلیمر عزیز،

از حسن لطف شما برای ارسال نسخه ای از پیش نویس مقاله تان متشکرم. مطمئنم که در حین مصاحبه بعضی رفتارهای من باعث دردسرتان شد: تند و تند صحبت کردنم (که مادرزادی است و لاعلاج)، بی نظمی ام در راه رفتن و پیپ کشیدنم. البته عمدی در کار نبود. من از آرتروز رنج می برم و با نشستن طولانی زانویم درد می گیرد. بنابراین ایستادن در حین مصاحبه باعث تسکین دردم می شود. البته می بایستی از دود کردن در این موقعیتها خودداری کنم، اما به نظرم مصاحبه شدن دارد بیشتر و بیشتر بی مزه و حواس پرت کن می شود، و من به مقداری آرام بخش نیاز دارم.

نسخه شما از مقاله، یک روز قبل از اینکه به اینجا برگردم به مقصد رسید و من هم امیدوار بودم که سر وقت انجامش دهم. الان وقت پیدا کرده ام که بررسی اش کنم. یکی دو نکته وجود دارد که من ترجیح می دهم تغییر داده شود، و برخی عدم دقتها وسو تفاهم ها در متن رخنه کرده که مطمئنا بخشی اش هم تقصیر من است. از جمله خصوصیات من که شما به آن اشاره نکرده اید این است که در مساله دقت، من یک آدم کاملا ملا نقطی هستم، حتی در چیزهایی که به نظر بقیه بی اهمیت اند. من وقت ندارم که این نکات را خوانا و واضح بیان کنم، و امیدوارم که هنوز یکی دو روزی برای بازنگری و برش مقاله وقت داشته باشید. سعی می کنم طوری نامه را بفرستم که تا جمعه به دستتان برسد.

متاسفانه از یک بابت باید ناامیدتان کنم. اطلاع دارم که ویکند تلگراف انتظار دارد که مقاله شما منضم به یک سری عکس از من در حال کار در خانه ام باشد. تحت هیچ شرایطی من موافق نیستم که برای چنین هدفی دوباره عکس بگیرم. من این دخالتها در حریم شخصی ام را نوعی بی احترامی می دانم و دیگر نمی‌توانم برایش وقت بگذارم. تاثیر ناآرامی ناشی از این کار، بسیار بیشتر از زمان واقعی آن است.

کار من نیازمند تمرکز و آرامش روحی است.

ارادتمند شما

جی. آر. آر. تالکین

 

بعد تالکین ۱۳ بخش از مقاله را که به نظرش باید تغییراتی در آنها داده شود لیست کرده و در زیر هرکدام ایراداتش به آن را اعلام می کند. در این ایرادات چیزهای جالبی دیده می شوند، از توصیف قد و قامت تالکین تا روابطش با سی. اس. لوئیس. در هفتمین ایراد، او به این جمله از متن مقاله ایراد می گیرد.

سرزمین میانه… از نظر معنوی با اروپای نوردیک(Nordic) مطابقت دارد.

توضیح: کلمات داخل (پرانتز) از خود تالکین است، کلمات داخل [کروشه] به قرینه حذف شده، اما برای درک مفهوم لازم بود:

نوردیک نه، لطفا! این کلمه ای است که شخصاً دوستش ندارم؛ چون اگرچه ریشه اش فرانسوی است، اما با تئوری های نژادپرستانه مرتبط است. از نظر جغرافیایی بهتر است برای این منظور از کلمه شمالی (Northern) استفاده شود. اما آزمایش نشان خواهد داد که [اروپای شمالی] حتی در این حالت هم (چه از لحاظ جغرافیایی و چه معنوی) با «سرزمین میانه» قابل انطباق نیست. این [سرزمین میانه] یک کلمه قدیمی است و اختراع من هم نیست، برای منبع هم می توانید به مثلا خلاصه فرهنگ لغات آکسفورد مراجعه کنید. «سرزمین میانه» به معنای سرزمین های قابل سکونت جهان ماست که در میان اقیانوس محیط شده اند. جریان اصلی داستانها در شمال غربی سرزمین میانه رخ می دهد، که از نظر عرض جغرافیایی برابر است با مناطق ساحلی اروپا و سواحل شمالی دریای مدیترانه. اما این ناحیه را به هیچ منطقی نمی توان یک محدوده خالص «نوردیک» خواند. اگر هابیتون و ریوندل را در حدود عرض جغرافیایی آکسفورد فرض کنیم (همانطور که واقعا هستند)، آنگاه میناس تیریت، ششصد مایل به سمت جنوب، در حدود عرض جغرافیایی فلورانس خواهد بود. دهانه آندوین و شهر باستانی پلارگیر هم در محدوده عرض جغرافیایی تروی باستان خواهند بود.

اودن ادعا کرده که برای من «شمال یک جهت مقدس است»، اما این درست نیست. من به شمال غربی اروپا، جایی که خودم (و بیشتر نیاکانم) در آن زیسته ایم علاقه دارم، همانطور که هر انسانی به زادگاهش عشق می ورزد. فضا و محیطش را دوست دارم، و تاریخ و زبانهایش را بیش از سایر بخشهای جهان بلدم؛ اما برایم «مقدس» نیست و علاقه من مصروف آن نیست. به عنوان یک نمونه، من علاقه خاصی به زبان لاتین و از میان شاخه های لاتین علاقه خاصی به زبان اسپانیایی دارم. اما صرف یک مطالعه کوتاه از خلاصه داستان نشان خواهد داد که [علاقه من به زبان اسپانیایی] ارتباطی به داستانهایم پیدا نمی کند. [در داستانهای من] شمال محل استقرار قلعه شیطان است. اما روند داستان من بیشتر شبیه بازگشت امپراطوری مقدس روم به محل استقرارش در رم می ماند تا چیزی ملهم از «اروپای نوردیک».

صادقانه باید گفت مفهوم کلی متنی که الان خواندیم اصلا آن چیزی نیست که تا به حال درباره نامه ۲۹۴ تالکین شنیده بودیم. تا الان گفته می شد نامه ۲۹۴ به روشنی نشان می دهد سرزمین میانه از نظر تالکین همان اروپاست. اما اگر به گفته تالکین درباره تاثیر علایق بر الهام گیری هایش به دقت توجه کنیم، به نظر می آید برداشتی که از سخنان او در این گفته می توان داشت چیزی شبیه به این باشد:

ممکن است که من به اروپای شمالی، غرب اروپا، زبان لاتین و اسپانیایی علاقه داشته باشم اما، به هیچ وجه داستانهایم را بر اساس آنها ننوشته ام. چون من داستانهایم را بر اساس علایقم نمی نویسم!

به نظر می رسد که مفهوم متن کاملا عوض شده. اما چرا؟ همیشه وقتی که جملات در متن اصلی و با مفهوم اصلی خودشان خوانده نمی شوند، دردسرها ظهور خواهند کرد. خب شما حالا متن کامل را خواندید، به نظرتان چرا معمولا این دو جمله درباره ارتباط سرزمین میانه با اروپا از بقیه متن جدا می شوند؟

هم در ابتدا و هم در انتهای نامه ۲۹۴، تالکین به صراحت تاثیر پذیری اش از شمال اروپا، اروپای غربی و حتی به شکل کلی مساله تاثیر پذیری از موضوعات مورد علاقه اش را با مثال زدن زبان اسپانیایی رد می کند. اما به شکلی غیر منتظره در میانه توضیحات، ناگهان درباره ارتباط سرزمین میانه با اروپا حرف می زند. گفتیم که این دو جمله در حقیقت به مساله الهام گیری اشاره نمی کنند، اما حتی اگر به یاد بیاوریم که او این برابری را، برابری در ابعاد وعرض جغرافیایی دانسته -چون به وضوح دارد از کلمه equal in latitude و نه equal استفاده می کند- با این حال بازهم این سوال پیش می آید که چرا تالکین ناگهان در وسط توضیحش به پلیمرها، تصمیم می گیرد درباره عرض جغرافیایی نقشه ها صحبت کند؟

بیایید از بخش ابتدایی نامه شروع کنیم:

از جمله خصوصیات من که شما به آن اشاره نکرده اید این است که در مساله دقت، من یک آدم کاملا ملا نقطی هستم، حتی در چیزهایی که به نظر بقیه بی اهمیت اند.

تالکین آدم بسیار دقیقی بود. به عناون یک آدم ملا نقطی، می توانم شهادت بدهم که پروفسور تالکین یکی از ملا نقطی ترین نویسندگانی است که در دنیای ادبیات با او برخورد داشته ام، این البته یکی از دلایل علاقه من به او هم هست. جدا از الفبا و زبانهای گوناگون، او روزشمار، شجره نامه و حتی تقویمهای متعددی برای نژادهای مختلف مخلوقاتش هم ساخت. تقویم شایر یکی از قشنگ ترین و منظم ترین تقویمهایی است که تا به حال دیده ام. بعید می دانم نظم و دقتی که در کارهای او دیده می شود حاصل صرف تخیلات یک فانتزی نویس باشد، بلکه همزمان حاصل سعی و تلاشهای یک محقق است. درست است که تالکین یک فانتزی نویس بود، اما خودش در عوالم تخیلی سیر نمی کرد. او برای خلق افسانه های پریانش نه فقط به تخیل و قوه ابتکار قدرتمندش، بلکه به دقت، صبر و تحقیقات مفصلش متکی بود. او سالها با همه چیز این داستانها سر و کله زد تا آن را به شکلی محکم و قابل باور در آورد.

جلوتر که برویم چیزهایی درباره دقت تالکین خواهید دید که به این تمجیدش از خود کاملا ایمان خواهید آورد. اما علی الحساب این حرف را می توان به معنای این گرفت که او قطعا به حرفهایی که می زند اطمینان دارد. حالا می رویم سراغ بخش اصلی نامه، یعنی مخالفت تالکین با مطابقت معنوی سرزمین میانه با اروپای شمالی. بیایید بخش بخش این نامه را به دقت بررسی کنیم:

نوردیک نه، لطفا! این کلمه ای است که شخصاً دوستش ندارم؛ چون اگرچه که ریشه ای فرانسوی دارد، اما با تئوری های نژادپرستانه مرتبط است

تالکین می گوید که از کلمه نوردیک خوشش نمی آید، سپس اضافه می کند که برعکس گفته پلیمرها، سرزمین میانه ارتباطی به کشورهای شمالی اروپا ندارد:

از نظر جغرافیایی استفاده از کلمه شمالی (Northern) برای این منظور بهتر است. اما آزمایش نشان خواهد داد که]اروپای شمالی[ حتی در این حالت هم (چه از لحاظ جغرافیایی و چه معنوی) با «سرزمین میانه» قابل انطباق نیست.

این موضوعی است که او سه بار دیگر هم بر آن تاکید می کند:

… اما این ناحیه را به هیچ منطقی نمی توان یک محدوده خالص «نوردیک» خواند.

اودن ادعا کرده که برای من «شمال یک جهت مقدس است»، اما این درست نیست.

[در داستانهای من] شمال محل استقرار قلعه شیطان است. اما روند داستان من بیشتر شبیه بازگشت امپراطوری مقدس روم به محل استقرارش در رم می ماند تا چیزی ملهم از «اروپای نوردیک».

بعد از تاکید بر برداشت اشتباه پلیمرها، تالکین در جمله بعد شروع می کند به توضیح مبدا و معنی واقعی کلمه «سرزمین میانه»:

[سرزمین میانه] یک کلمه قدیمی است و اختراع من هم نیست، برای منبع هم می توانید به مثلا خلاصه فرهنگ لغات آکسفورد مراجعه کنید. «سرزمین میانه» به معنای سرزمین های قابل سکونت جهان ماست که در میان اقیانوس محیط شده اند.

معنی دقیق این گفته چیست؟

خوشبختانه تالکین در نامه ۲۱۱ توضیحات دقیقی از اتیمولوژی کلمه «سرزمین میانه» به ما داده است. او می گوید که سرزمین میانه از کلمه انگلیسی باستان middan-geard گرفته شده. این کلمه در سده های میانه به midden-erd و بعد به middle-eard تغییر یافته. تالکین هم با معاصر کردن تلفظ آن، کلمه middle-earth را بوجود آورده. او در نامه ۲۹۴ توضیح می دهد که سرزمین میانه یعنی: «سرزمین های قابل سکونت جهان ما که در میان اقیانوس محیط شده اند». در نامه ۱۶۵ هم از سرزمین میانه با همین تعبیر یاد می کند:

… نامی که به «سرزمینهای مسکونی بین دریاها» داده بودند.

این تصویری است از آنچه که تالکین دارد درباره‌اش حرف می‌زند.

ویکیپدیا، سیستم تصویر مرکاتور

ویکیپدیا، سیستم تصویر مرکاتور

منطقه داخل کادر سفید همان خشکی بزرگ و قابل سکونت مابین اقیانوسهای اطلس و آرام بر روی زمین است که شامل قاره های اروپا، آسیا و آفریقاست. تا اینجا تالکین ارتباط مستقیم مابین اروپای شمالی با سرزمین میانه را رد کرده و توضیح می دهد که سرزمین میانه یک نام قدیمی است و ارتباطی به او ندارد. اما این سخنان در واقع استدلال تالکین در جواب به پلیمرهاست، به این شکل:

شما فرض کرده اید که سرزمین میانه اختراع من است، و از آنجایی که من به فرهنگ شمال اروپا علاقه دارم، پس احتمالا نتیجه گرفته اید که سرزمین میانه هم از نظر معنوی با اروپای نوردیک مطابقت دارد، اما این درست نیست. نام و مفهوم سرزمین میانه مدتها قبل از من وجود داشته است.

تالکین سپس به توضیح رابطه اروپا با سرزمین میانه می پردازد:

جریان اصلی داستانها در شمال غربی سرزمین میانه رخ می دهد، که از نظر عرض جغرافیایی برابر است با مناطق ساحلی اروپا و سواحل شمالی دریای مدیترانه. اما این ناحیه را به هیچ منطقی نمی توان یک محدوده خالص «نوردیک» خواند.

همانطور که در نقشه قبل دیدیم، سرزمین میانه واقعی منطقه ای شامل سه قاره ای است که بین اقیانوسهای اطلس و آرام  قرار گرفته اند. اما سرزمین میانه در داستانهای تالکین کجاست؟

نقشه آردا در دوران دوم که جی. آر. آر. تالکین کشیده است

The Tolkien Estate Limited – used with kind permission©

این نقشه آردا در دوران دوم است که جی. آر. آر. تالکین آن را کشیده. محدوده داخل کادر سفید سرزمین میانه را نشان می دهد. اما پس این نقشه چیست؟

نقشه سرزمین میانه که توسط کریستوفر تالکین کشیده شده است

The Tolkien Estate Limited – used with kind permission©

این نقشه فقط محدوده شمال غربی سرزمین میانه را نشان می دهد، که البته بسیار آشناتر از اولی است چون بخش عمده داستانهای ارباب حلقه ها و هابیت در همین جا رخ می دهند. همانطور که در نقشه آردا مشخص است سرزمین میانه در دنیای تالکین، مثل مشابه انگلیسی باستان آن است. این گفته تالکین درباره همین نکته است در نامه ۲۱۱:

تصور می کنم که من یک «زمان» تخیلی ساخته ام، اما از باب «مکان»، از این نظر پاهای من بر روی مادرِ زمین خودمان محکم است. من این را به جستجوهای امروزی در «فضا» به دنبال سیارات معادل آن ترجیح می دهم.

و این هم گفته ای مشابه در نامه شماره ۱۸۳:

صحنه نمایش داستان من زمین است، همین زمینی که اکنون هم در آن زندگی می کنیم، اما دوره تاریخی آن خیالی است.

اما وقتی که شما سرزمین میانه باستانی را معادل با سرزمین میانه تالکین بگیرید، ممکن است منطقا به این نتیجه برسید که مهم ترین بخش سرزمین میانه، یعنی همان شمال غربی آن، احتمالا معادل است با سواحل غربی اروپا. تالکین هم در نامه ۲۹۴ به همین موضوع اشاره می کند:

جریان اصلی داستانها در شمال غربی سرزمین میانه رخ می دهد، که از نظر عرض جغرافیایی برابر است با مناطق ساحلی اروپا و سواحل شمالی دریای مدیترانه.

اما این گفته چه ربطی به استنباط اشتباه پلیمرها دارد که او سعی می کرد در نامه معروفش آن را اصلاح کند؟ ربطش در جمله بعدی مشخص می شود:

اما این ناحیه را به هیچ منطقی نمی توان یک محدوده خالص «نوردیک» خواند.

این جمله ای است که همیشه در نقل قول از نامه ۲۹۴ حذف شده و بجای آن سه نقطه قرار می دهند، چون بیشتر نویسندگان فکر می کنند که ارتباطی با جمله قبلی و بعدی ندارد، اما دارند اشتباه فکر می کنند! برای درک کامل مفهوم سخن تالکین، باید جملات را به همان ترتیبی که او عمدا آنها را چیده بود قرار دهیم:

«سرزمین میانه» به معنای سرزمین های قابل سکونت جهان ماست که در میان اقیانوس محیط شده اند. جریان اصلی داستانها در شمال غربی سرزمین میانه رخ می دهد، که از نظر عرض جغرافیایی برابر است با مناطق ساحلی اروپا و سواحل شمالی دریای مدیترانه. اما این ناحیه را به هیچ منطقی نمی توان یک محدوده خالص «نوردیک» خواند.

به کمک توضیحات قبلی تالکین درباره معنی و ریشه سرزمین میانه، حالا می توانیم آنچه که منظور واقعی تالکین بوده را درک کنیم:

سرزمین میانه من معادل است با سرزمین میانه انگلستان باستان، یعنی خشکی سه قاره آفریقا، آسیا و اروپا. شمال غرب سرزمین میانه من هم از نظر محدوده جغرافیایی معادل است با شمال غربی اروپا، اما اینجا ترکیبی است از کشورها، اقوام، فرهنگها، زبانها و اساطیر متنوع و نه فقط اروپای نوردیک.

سپس تالکین که برای هر مدعایی دلیلی هم می آورد، به پلیمرها اثبات می کند که سرزمین میانه او شامل اروپای نوردیک نیست:

اگر هابیتون و ریوندل را در حدود عرض جغرافیایی آکسفورد فرض کنیم (همانطور که واقعا هستند)، آنگاه میناس تیریت، ششصد مایل به سمت جنوب، در حدود عرض جغرافیایی فلورانس خواهد بود. دهانه آندوین و شهر باستانی پلارگیر هم در محدوده عرض جغرافیایی تروی باستان خواهند بود.

این جملات اصلا در حال نشان دادن شهرهای منابع الهام تالکین در اروپا نیستند. در حقیقت این جملات ادامه گفته قبلی تالکین اند که ابعاد و محدوده شمال غرب سرزمین میانه را با شمال غرب اروپا یکی می دانند. همانطور که در مقاله شماره یک از همین سری مقالات با استناد به یادداشت‌های تالکین برای پائولین بینز تصویرساز دیدیم، تالکین در آنجا شهر مقصد را از فلورانس به راونا و سپس به بلگراد عوض می کند تا ابعاد نقشه را دقیق تر از قبل برای بینز مشخص کند.

در ادامه تالکین در نامه ۲۹۴ می نویسد:

اودن ادعا کرده که برای من «شمال یک جهت مقدس است»، اما این درست نیست.

ماجرای این جمله چیست؟ در سال ۱۹۶۶ مجله نیویورکر گزارشی از گردهمایی انجمن تالکین آمریکا را منتشر کرد. دبلیو. اچ. اودن شاعر بنام انگلیسی که سخنران میهمانان همایش بود در سخنانش این جمله را گفت:

«تالکین شیفته هر آنچیزی است که مربوط به شمال باشد. ظاهرا آدمها به دو دست تقسیم می شوند- آنهایی که مجذوب شمالند و آنهایی که مجذوب جنوبند، اسکاندیناوی یا مناطق مدیترانه ای- و برای تالکین شمال یک جهت مقدس است.»[i]

چرا تالکین در جوابش به پلیمرها به گفته اودن اشاره می کند؟ خب ممکن است او حدس زده باشد پلیمرها بر اساس گفته اشتباه این شاعر تاثیر گذار این فرض اشتباه را کرده باشند. تالکین سپس برای نشان دادن «مقدس» نبودن شمال برای او هم دلیل محکمی ارائه می دهد.

من به شمال غربی اروپا -جایی که خودم (و بیشتر نیاکانم) در آن زیسته ایم- علاقه دارم، همانطور که هر انسانی به زادگاهش عشق می ورزد. فضا و محیطش را دوست دارم، و تاریخ و زبانهایش را بیش از سایر بخشهای جهان بلدم؛ اما برایم «مقدس» نیست و علاقه من مصروف آن نیست.

او اعلام می کند که هرچند او طبیعتا سرزمین اجدادی اش را دوست دارد، اما علایق و تاثیر گیری هایش بسیار فراتر از اینجاست. تالکین آنقدر متواضع هست تا هر آنچه که خودش با آن بزرگ شده را به شکلی خودکار بهترین یا مقدس فرض نکند. او استقلالش از موضوعات مورد علاقه اش را اعلام می کند و به زبان صریح می گوید «داستانهای من» را با «موضوعات مورد علاقه ام» اشتباه نگیرید. من مجبور نیستم که صرفا بر اساس موضوعات مورد علاقه ام داستان بنویسم، و ضمنا، مثل هر انسانی می توانم چیزهای دیگری را هم دوست بدارم!

او با ارائه یک مثال دیگر کار را ادامه می دهد چرا که حدس می زند احتمالا پلیمرها و دیگران باور نخواهند کرد که او مستقیما از شمال غربی اروپا الهام نگرفته! مثالی از محدوده  تخصصی پروفسور تالکین، یعنی زبان شناسی:

به عنوان یک نمونه، من علاقه خاصی به زبان لاتین و از میان شاخه های لاتین علاقه خاصی به زبان اسپانیایی دارم. اما صرف یک مطالعه کوتاه از خلاصه داستان نشان خواهد داد که [علاقه من به زبان اسپانیایی] ارتباطی به داستانهایم پیدا نمی کند.

تالکین داستانها و جهانهایش را صرفا بر اساس خاطرات، احساسات یا علایقش نمی آفرید؛ او یک محقق-نویسنده بود و به خودش این حق را می داد که درباره هر موضوع، شخصیت، داستان یا مکانی در دنیا تحقیق کرده و اگر آن را مناسب دانست، درباره آن بنویسد یا بر اساس آن نقشه بکشد.

سپس باز هم تاکید می کند که شمال برای او مقدس نیست چون شمال در داستانهای او اتفاقا جای خوبی نیست:

[در داستانهای من] شمال محل استقرار قلعه شیطان است.

و آخرین جمله از این بخش از نامه ۲۹۴ احتمالا پاسخی است به تقسیم آدمها به گروههای نوردیک و مدیترانه ای توسط اودن. به گفته تالکین اتفاقا داستانهای او بیشتر مدیترانه ای هستند تا نوردیک:

اما روند داستان من بیشتر شبیه بازگشت امپراطوری مقدس روم به محل استقرارش در رم می ماند تا چیزی ملهم از «اروپای نوردیک».

حالا که همه نامه را به شکل بخش بخش بررسی کردیم بیایید یک بار کل نامه را دوباره ببینیم:

نوردیک نه، لطفا! این کلمه ای است که شخصاً دوستش ندارم؛ چون اگرچه ریشه اش فرانسوی است، اما با تئوری های نژادپرستانه مرتبط است. از نظر جغرافیایی بهتر است برای این منظور از کلمه شمالی (Northern) استفاده شود. اما آزمایش نشان خواهد داد که [اروپای شمالی] حتی در این حالت هم (چه از لحاظ جغرافیایی و چه معنوی) با «سرزمین میانه» قابل انطباق نیست. [آزمایشی که با آن می توان دید سرزمین میانه] یک کلمه قدیمی است و اختراع من هم نیست برای منبع هم می توانید به مثلا خلاصه فرهنگ لغات آکسفورد مراجعه کنید. «سرزمین میانه» به معنای سرزمین های قابل سکونت جهان ماست [یعنی قاره های اروپا، آفریقا و آسیا] که در میان اقیانوس[های اطلس و آرام] محیط شده اند. جریان اصلی داستانها در شمال غربی سرزمین میانه رخ می دهد، که از نظر عرض جغرافیایی برابر است با مناطق ساحلی اروپا و سواحل شمالی دریای مدیترانه. اما این ناحیه را به هیچ منطقی نمی توان یک محدوده خالص «نوردیک» خواند [بلکه ترکیبی است از فرهنگها و اقوام گوناگون اروپایی]. اگر هابیتون و ریوندل را در حدود عرض جغرافیایی آکسفورد فرض کنیم (همانطور که واقعا هستند)، آنگاه میناس تیریت، ششصد مایل به سمت جنوب، در حدود عرض جغرافیایی فلورانس خواهد بود. دهانه آندوین و شهر باستانی پلارگیر هم در محدوده عرض جغرافیایی تروی باستان خواهند بود.

اودن ادعا کرده که برای من «شمال یک جهت مقدس است»، اما این درست نیست. من به شمال غربی اروپا، جایی که خودم (و بیشتر نیاکانم) در آن زیسته ایم علاقه دارم، همانطور که هر انسانی به زادگاهش عشق می ورزد. فضا و محیطش را دوست دارم، و تاریخ و زبانهایش را بیش از سایر بخشهای جهان بلدم؛ اما برایم «مقدس» نیست و علاقه من مصروف آن نیست. [از آنجایی که احتمالا باورتان نمی شود مثالی می زنم:] به عنوان یک نمونه، من علاقه خاصی به زبان لاتین و از میان شاخه های لاتین علاقه خاصی به زبان اسپانیایی دارم. اما صرف یک مطالعه کوتاه از خلاصه داستان نشان خواهد داد که [علاقه من به زبان اسپانیایی و لاتین] ارتباطی به داستانهایم پیدا نمی کند. [برای اثبات اینکه شمال برای من مقدس نیست به یاد بیاورید که در داستانهای من] شمال محل استقرار قلعه شیطان است. اما روند داستان من [برعکس گفته اودن] بیشتر به بازگشت امپراطوری مقدس روم به محل استقرارش در رم می ماند تا چیزی ملهم از «اروپای نوردیک».

در کل این بخش از نامه، تالکین در حال اثبات نظر خودش و اصلاح برداشت اشتباه پلیمرها از داستانهایش است. او به وضوح الهام گیریش از شمال اروپا را رد می کند و برای آن سه دلیل محکم می آورد:

اولا، چون سرزمین میانه اصلا اختراع من نیست، پس علاقه طبیعی من به شمال اروپا نمی تواند باعث شود که سرزمین میانه را با الهام از آن خلق کرده باشم.

دوما، چون محدوده غرب سرزمین میانه معادل اروپای شمال غربی و سواحل شمالی مدیترانه است و نه صرفا اروپای شمالی.

سوما، چون اصولا من بر اساس علایق و تجربیات شخصی ام داستان نمی نویسم!

در نامه ۲۹۴ او بر عدم وجود ارتباطی بین داستانهایش و موضوعات مورد علاقه اش تمرکز دارد. اما با همه اینها، در حال حاضر، تقریبا هر جستجویی درباره مقایسه زمین با آردا یا سرزمین میانه، فقط به همان دو جمله معروفی که ظاهرا سرزمین میانه را با اروپا برابر می دانند منتج می شود. به نظرم باید به این تقطیع کردن نامه ۲۹۴ خاتمه دهیم! این جملات بخشی از یک گفته طولانی تر هستند که پروفسور تالکین آنها را به دقت سرهم کرده و مفهومی متفاوت از آنچه که معمولا گفته می شود را منتقل می کنند.

می دانم که بعضی این نوع  تحلیل کردن نقشه ها، نامه ها و نوشته های تالکین را دوست ندارند. اینها بعضی از اعتراضاتی است که من معمولا دریافت می کنم: چرا اینقدر در گفتگوها و نوشته های او ریز می شوید؟ فایده این کار چیست؟ چرا فقط از داستانهایش لذت نمی برید؟ شما دارید رویاهای ما را خراب می کنید!

مهم ترین دلیلی که از نظر من آنالیز گفته های تالکین و یافتن منظور حقیقی او کاری ضروری است این است که این مساله برای خود او مهم بوده. او به شکلی غیرمعمول – و البته به شکلی فوق العاده! – در آنچه که می نوشت دقیق بود، بنابراین اگر می خواهیم او و آثارش را بشناسیم باید تلاش کنیم تا بفهمیم او هر کلمه ای را به چه معنایی استفاده کرده.

متن نامه ۲۹۴ کاملا نشان می دهد که او اصلا از این که چیزهایی را به داستانهایش ارتباط بدهند که از نظر او ارتباطی ندارند کاملا ناراضی بوده و به وضوح و با شدت تمام سعی در اصلاحش داشته. در قسمت سوم مقالات دیدیم که چه تفاسیر عجیبی از داستانهای تالکین وجود دارد. تا زمانی که ما به خودمان اجازه می دهیم که بدون داشتن سندی داستانهای تالکین را به موضوعات مورد علاقه خودمان، یا موضوعاتی که حدس می زنیم مورد علاقه او بوده ربط بدهیم، داریم کاری را می کنیم که خود او اصلا به آن راضی نبود.

من هم مثل همه طرفداران، تالکین و داستانهایش را دوست دارم، حتی بیش از تجزیه و تحلیل کردن نامه ها و نقشه هایش. اما حقیقت را بیشتر از هر چیزی دوست دارم، مخصوصا درباره تالکین! به نظر می رسد که تالکین و آثارش هم مانند بسیاری از نویسندگان یا آثار هنری خلاقانه دیگر، ناخواسته دارد توسط برداشتها، حدسها و آرزوهای طرفدارانش به چیزهایی تبدیل می شود که نیست. این مشکلی است که ظاهرا خودش هم شدیدا از آن در عذاب بود.

قسمت اول مقاله «داستان نقشه توضیح گذاری شده و معماهای پنهان پروفسور تالکین»

قسمت دوم مقاله «داستان نقشه توضیح گذاری شده و معماهای پنهان پروفسور تالکین»

قسمت سوم مقاله «داستان نقشه توضیح گذاری شده و معماهای پنهان پروفسور تالکین»

پشت پرده برنامه جف بزوس برای ساخت سریالی شبیه بازی تاج و تخت

پشت پرده برنامه جف بزوس برای ساخت سریالی شبیه بازی تاج و تخت

آمازون در حال حاضر مشغول ساخت فصل اول سریال ارباب حلقه‌هاست. در همین حال، «برد استون» اخیرا برای تبلیغ کتاب جدیدش با نام Amazon Unbound گفتگویی با وب‌سایت TheWrap داشته و درباره رویکرد جف بزوس برای ساخت سریالی شبیه «بازی تاج و تخت» صحبت کرده است.

مدیرعامل آمازون می‌دانست که سریال‌های این شرکت به آن اندازه که باید مورد توجه قرار نگرفته و موفق نبوده‌اند. او از سریال Man in the High Castle راضی نبود. در نتیجه در اواخر سال ۲۰۱۶ و اوایل ۲۰۱۷ سعی کرد مدیران آمازون استودیوز را در ساخت سریالی مثل «بازی تاج و تخت» راهنمایی کند. برد ‌استون در شرح وقایع آن زمان می‌گوید:

«بزوس کل تیم «آمازون استودیوز» را در سیاتل جمع کرد و گفت ‘می‌دانم چطور باید این کار را انجام دهیم!’ او فهرستی ۱۳ موردی از عواملی را که به نظرش شالوده همه فرنچایزهای بزرگ بود اعلام کرد: یک پروتاگونست کاریزماتیک، یک آنتاگونیست خطرناک، جهان‌سازی، کلیف‌هنگر، یک خط داستانی عاشقانه، در خطر قرار داشتن جامعه – فهرست کاملش در کتابم موجود است. نکته جالب این بود که مدیران آمازون استودیوز باید در هنگام پیشنهاد سریال‌های جدید این فهرست ۱۳ موردی را بررسی می‌کردند تا ببینند کدام موارد رعایت و کدام موارد نقض شده است. اگر سریالی این‌ها را رعایت نمی‌کرد باید درباره‌اش توضیح داده می‌شد.»

استون می‌گوید مدیران آمازون از این فهرست راضی نبودند و علیه آن اعتراض کردند «چون احساس می‌کردند که داستانگویی خلاقانه را نمی‌توان در حد یک فرمول تقلیل داد.» در نهایت طرح بزوس اجرایی نشد و آمازون در ادامه توانست سریال‌های موفقی مثل Fleabag و The Marvelous Ms. Maisel را بسازد.

کتاب Amazon Unbound به ماجرای رشد و موفقیت خیره‌کننده آمازون و جف بزوس می‌پردازد.

اکتلیون اهل گوندولین و خاندان چشمه

اکتلیون اهل گوندولین از خاندان چشمه

در باب اکتلیون و خاندان او در سیلماریلیون سخنان بسیاری نیامده و تنها از او به عنوان کشنده‌ی گوتموگ یاد کرده شاید بسیاری از شما با شنیدن نام خاندان چشمه تعجب کنید زیرا از آنان در سیلماریلیون آنچنان که گفت سخنان اندکی آمده.

در حقیقت خاندان چشمه یکی از دوازده خاندان که گوندولین است که در سیلماریلیون تنها از خاندان گل زرین و چشمه یاد می‌شود. در کتاب «تاریخ سرزمین‌میانه: کتاب قصه های فراموش شده قسمت دوم» هر دوازده خاندان به صورت مختصر توضیح داده شده اند اما همانطور که پیشتر نیز گفته‌ شده است این کتاب به دلیل تخصصی بودن مورد ترجمه قرار نمی‌گیرد از این رو سعی شده بخش هایی از آن به صورت خلاصه یا ویرایش شده در اختیار شما همراهان عزیز قرار گیرد.

در متن زیر که از جلد دوم تاریخ سرزمین میانه ترجمه و ویرایش شده است به توصیف خاندان چشمه و فرمانروای آن اکتلیون به اضافه‌ی یاداشتی در باب ترجمه و ویرایش آن می‌پردازیم.

 

کتاب این خاندان را اینگونه معرفی می‌کند:

 از جنوب شهر مردمان چشمه آمده بودند. فرمانروای‌ آنها اکتلیون بود و نقره و الماس آرایه‌شان. شمشیرهای‌شان بلند، درخشان و پریده‌رنگ می‌نمود و با نغمه‌ی فلوت به کارزار می‌رفتند.

و پس از این از آنان نام نبردند تا به هنگامه‌ی نبرد گوندولین:

نغمه‌ای دل‌انگیز شنیدند که میان سپاه گوندولین پیچید و معنای آن هراسان ساخت. و بنگر! اکتلیون می‌آمد و از پی او مردمان چشمه که تورگون،در عقبه نگاه داشته بود،او که بیشتر نبرد را از فراز برج خود می‌نگریست. هم اکنون این مردم با آوای شکوهمند فلوت‌های خود پیش می آمدند. نقره و بلور، آرایه‌هایشان، میان پرتو سرخ شعله‌ها و سیاهی ویرانه‌ها چشم‌نوازترین بود. ناگاه موسیقی باز ایستاد و اکتلیون با صدای زیبا برای کشیدن شمشیرها بانگ برداشت.

و پیش از آنکه اورک ها هجوم او را پیش بینی کنند، برق آن تیغ‌های رنگ پریده در میان‌شان بود. آمده است که شمار اورک‌هایی مردم اکتلیون در آن یورش هلاک کردن بیش از تمام نبردهای الدالیه و این نژاد بوده است. و نام او تا به امروز نیز در میان اورک‌ها هراس می‌افکند و غریو نبردی برای جنگاوران الدار است.

اکتلیون اهل گوندولین اثر Lady Susan

اکتلیون اهل گوندولین اثر Lady Susan

و در باب خاندان چشمه بیش از این سخن نرفته اما در باره‌ی اکتلیون سخنان دیگری نیز نقل شده است. کتاب قصه‌های ناتمام اکتلیون را هنگامی که تور با او دیدار کرد او را اینگونه توصیف کرده است:

اکتلیون، فرمانروای چشمه‌ها و در آن هنگام سرپرست دروازه بزرگ از اله‌ماکیل متشخص‌تر و شاهوارتر بود.

سرتاپا سیم پوش بود و بر روی کلاهخود درخشانش گل میخی پولادین با نک الماس داشت و آنگاه که مهترش سپر او را گرفت، سپر تو گویی خیس از قطره‌های باران که در واقع هزار ترصیع بلورین بود، درخشیدن گرفت.

اما در اینجا به گونه‌ای دگر او را معرفی می‌کند:

اکتلیون، فرمانروای خاندان چشمه بود. او که لطیف‌ترین صدا و بیشترین مهارت در خنیاگری را میان مردمان گوندولین داشت با کشتن گوتموگ فرمانروای بالروگ‌ها، شهرتی ابدی یافت. گرچه تور از مرگ رهایید، اکتلیون همراه خصم در چشمه‌ی شاهی غرق گشت.

اما در حقیقت آنگونه که نقل شد آنچه برای اکتلیون شهرت ابدی به همراه آورد کشتن گوتموگ بود که متأسفانه در سیلماریلیون تنها اشاره‌ی کوچک به آن شده است:

از کارزار اکتلیون با گوتموگ فرمانروای بالروگ ها در میدان شاهی بسیار گفته‌اند.

اما چه گفته‌اند در کتاب قصه‌های گمشده روایت این نبرد به صورت زیر آمده است:

اما اکنون سپاهیان ملکور نیروهایشان را گرد می‌آوردند و هفت اژدهای آتشین در حلقه‌ی اورک‌‌ها و بالروگ‌ها از همه‌سو، شمال، مشرق و مغرب هجوم آورده میدان شاه را می‌جستند. و چه قتل عامی در سنگرها رخ داد. اگالموت و تور از سنگری به سنگر دیگر می‌رفتند اما اکتلیون در کنار چشمه ماند و این سرسختانه‌ترین و دلاورانه‌ترین موضعی است که ترانه‌ها و داستان‌ها از آن یاد می‌کنند. اندک زمانی بعد اژدهایی موضع شمالی را به آتش کشید و  از مکانی که زمانی کوچه‌ی رزها و محلی دلنشین برای گذر و تماشا بود چیزی جز باریکه‌ای سیاه و پر فغان باقی نماند.

تور بر سر راه آن اهرمن ایستاد اما از اگالموت جدا افتاد و او را تا میانه‌ی میدان، نزدیک چشمه عقب راندند. گرمای خفقان آور  کم‌رمقش ساخت و دیو مهیب ضربه‌ای بر او فرود آورد. فرمانروای بالروگ‌ها، گوتموگ و اکنون اکتلیون، که چهره‌اش چون فولاد خاکستری رنگ پریده می‌نمود و دست سپرش از پهلو آویزان بود؛ آن دم که تور از پای می‌افتاد به بالای سرش شتافت. آن نولدو، دیو را پس کشید اما او را نکشت. بلکه زخمی به دست شمشیرش زد و سلاح را از چنگش انداخت. اکتلیون، فرمانروای چشمه، خوش‌سیماترین نولدور، در آن هنگام که گوتموگ شلاقش را بالا می‌آورد به سمت او خیز برداشت و  کلاه خود میخ دارش را به سینه‌ی آن اهرمن فرو برد، و پا های خصم را مابین پاهای خود گرفت.

بالروگ نعره زد و فرو افتاد، اما هردو به آبگیر ژرف چشمه‌ی شاهی سقوط کردند. جایی که آن مخلوق به هلاکت رسید و اکتلیون، پوشیده از فولاد در ژرفناها غرق گشت. و فرجام فرمانروای چشمه‌ها چنین رقم خورد، پس از نبردی آتشین، غرق شده در آب‌های سرد.

 

یاداشتی در باب ترجمه و ویرایش:

درباره‌ی ترجمه تاریخ سرزمین میانه آنچنان که بارها گفته شده به دلیل تخصصی بود به زبان‌های دیگر ترجمه نمی‌شود زیرا باعث گیج شدن مخاطبین می‌شود. مطالبی که پیشتر هم گفته شده و نیازی به تکرار مجدد ندارد با این وجود هنوز مخاطبین هستند که درباره‌ی چرای عدم ترجمه‌ی این آثار سوال می‌پرسند، که این را به دلیل اشتیاق بیش از حد مخاطبین به خواندن کتاب های استاد تالکین امری کاملا طبیعی می‌توان دانست اما آنچه باعث تعجب من می‌شود آن دسته افرادی است که با وجود اصرار داشت به ترجمه‌ی ای مجموعه حتی حاضر به خواندن بخش های کوچکی که از تاریخ که ترجمه شده‌ است نیست که البته این دسته افراد محدود هستند.

البته آنچه می‌خواهم در حقیقت می خواهم به آن بپردازم مطالب هستن که مورد ویرایش قرار گرفته‌اند. تمامی مطالب بالا از بخش سوم جلد دوم تاریخ سرزمین میانه مورد ترجمه قرار گرفته‌اند.

این داستان از سقوط گوندولین بسیار قدیمی است و نام‌های در آن آمده‌اند که بعدها مورد استفاده قرار نگرفته و در کتاب سیلماریلیون آورده نشده‌اند از این رو من نیز آنها را تحت‌تأثیر کتاب سیلماریلیون مورد ویرایش قرار دادم اولین مثال نام «ملکو» است که در ابتدای داستان مرگ اکتلیون آمده است. ملکو نام پیشین ملکور است. در ادامه‌ی داست گوتموگ فرمانروای بالروگ ها و فرزند ملکو (نام پیشین ملکور) نامیده می‌شود اما بعد ها درباره‌ی آن تجدید نظر می‌شود و تصمیم گرفته می‌شود که ملکور و والار صاحب فرزند نباشند. (در جلد دهم تاریخ آمده که آینور سه دسته اند: «والار»، «والاریندی» و «مایار». ایلماره (در ابتدا اریندی) و ائون‌وه (در ابتدا فیونوه) در دسته والاریندی: فرزندان والار قرار می‌گرفتند که از لحاظ قدرت از والار ضعیف‌تر و از مایار قوی‌تر بودند اما در نسخه‌های بعدی تبدیل به مایار شدند.) در ادامه‌ی داستان اکتلیون گنوم و نولدولی می‌نامد که هر دو نام پیشین نولدو هستن. این داستان بسیار قدیمی است و توضیح دادن این مطالب به‌طور کلی ضرورتی ندارد اما به‌شخصه سعی کرده‌ام با قرار دادن این مطالب هم متن اصلی را به شما نشان داده باشم هم گیج کنندگی مجموعه‌ی تاریخ سرزمین میانه.

امیدوارم از این مطالب لذت برده باشید.

«شارلوت برندستروم» به جمع کارگردانان سریال ارباب حلقه‌ها پیوست

«شارلوت برندستروم» به جمع کارگردانان سریال ارباب حلقه‌ها پیوست

آمازون با انتشار بیانیه‌ای اعلام کرد که «شارلوت برندستروم» کارگردان ۶۱ ساله‌ی فرانسوی-سوئدی دو قسمت از فصل اول سریال ارباب حلقه‌ها را کارگردانی خواهد کرد.

او قبلا کارگردان فیلم Julie, chevalier de Maupin نامزد جایزه امی، از کارگردانان سریال The Man in the High Castle، سریال Outlander و سریال The Witcher بوده است.

برندستروم در واکنش به این خبر گفت: «بسیار هیجان‌زده‌ام که از طریق رویای جی.دی. [پین] و پاتریک [مک‌کی] وارد سرزمین میانه می‌شوم و خود را غرق دنیای یکتای جی.آر.آر. تالکین می‌کنم. افتخار بزرگی است که در نیوزلند باشم و با تیم خلاق تولید این پروژه از استودیوهای آمازون همکاری کنم.» او با نقل‌قول از گیملی در فصل «آخرین رایزنی» از کتاب بازگشت شاه افزود: «در سرزمین میانه هنوز چیزهای بی‌شماری برای دیدن و کارهای بزرگی برای انجام دادن هست.»

اگر شایعات درست بوده باشد و فصل اول ۸ قسمت داشته باشد، «برندستروم» پس از «بایونا» و «وین چه ییپ» که هر کدام به ترتیب ۲ و ۴ قسمت را کارگردانی کردند، آخرین کارگردان فصل اول خواهد بود. تاریخ پخش سریال ارباب حلقه‌ها هنوز اعلام نشده است.