اروهانتاله (شکرگذاری به ارو)

آخرین نیایش در میان سه نیایش به جانب ارو که هر ساله شاه نومه‌نور می‌خواند. اروهانتاله به معنی شکرگذاری به ارو بود و این شکرگذاری معمولاً در انتهای هر پاییز برگزار می‌شد. در آن زمان شاه از ستون بهشت، کوه منل تارما، در حالی که با جمعیتی سفیدپوش و ساکت همراهی بود بالا می‌رفت. او نیایش را ستیغ کوه می‌خواند در حالی که سه عقاب بزرگ، شاهدان مانوه، بالای سرش حضور داشتند.