در در ۱۳۹۵/۱۱/۲ ه.ش. at 9:41 PM، به لگ گفته است :
یعنی اونا هم پیر و فسرده میشن ؟
ممکنه تو طول زمان خیلییی دراز مثل 30000 سال بمیرن ؟
یعنی اگه حلقه ها نبودن پیر میشدن یا حتی میمردن ؟
در کل این سوالارو پرسیدم بگم که این چه مدل نامیرایی ایه که اینقدر شرط داره
به لگ تو نرفتی مباحثه ی فینرود و آندرت رو بخونی نه؟
چون دنبالش بودی فکر می کردم خوندیش. البته بعد از سیلماریلیون بهتر معنی میده خوندنش.
جسم الف ها پیر نمی شه. مریض هم نمی شن. آسیب ها و زخم های جسمی شون هم راحت تر و سریع تر از انسان ها بهبود پیدا می کنه.
به جز حرف گالادریل که گفته با از دست رفتن حلقه ، لورین محو میشه، توضیحات دیگه ای در مورد "زوال" الف ها، و نه کهولت، موجوده. یکیش توی نفرین ماندوسه:
نقل قول
و آنان که در سرزمین میانه ماندند و به ماندوس نیامدند از جهان به سان باری گران خسته خواهند گشت. و رو به افول خواهند گذاشت. و در برابر نژاد جوان تری که پس از این خواهد آمد همچون سایه های افسوس خواهند بود. این بود سخن والار.
ممکنه بگیم که این نفرینه و ماندوس عصبانی بوده و شامل همه ی الف ها نمیشه. اما نظیر این جملات رو چند جای "حلقه ی مورگوت" هم داریم.
اول این قسمت از فینرود و آندرت که از همین کتابه:
خارج از مباحثه هم چندجا توضیح میده که به مرور زمان(زمانی بسیار طولانی و به تعداد دوران ها یا شمار سال ها اشاره نشده، همزمان با پایان عمر آردا.)، بار سالیان و تمام تغییراتی الف ها که در روحیه و افکارشون داشتن، بر روحشون انباشته میشه، همچنین،سیطره ی روح الف ها بر جسمشون افزایش پیدا می کنه. و این سلطه به فرسایش جسمشون منجر میشه. کم کم این جسم تنها به "یادی تبدیل میشه که توسط روح نگه داشته شده" و شروع به محو شدن می کنه. در پایان این فرایند، جسم برای دیدگان فانی نامرئی خواهد بود. و فقط در صورتی که بخواد، از دریچه ی ذهن انسان قابل رویت میشه.
به نظر می رسه هم ماندوس و هم گالادریل دارن همین وضعیت رو شرح میدن.
+ در مورد گویندور که شکنجه شده بود، می گفتن "سالخورده به مانند یکی از آدم های فانی بازگشته" که این نشون میده پیری جسم ویژگی فانی هاست.
پی نوشت: مطمئنم که بخشی از این توضیح ها رو توی تاپیک های قدیمی خوندم. ولی با سرچ پیدا نشد. در نتیجه نوشتمش باز.